Talk About Health and Its related Topics


Shqiptarë Të Famshëm | Famous Albanians

by rene1234

  • Claydee apo Klajdi e ka emrin se spo e marrim vesh?
    - k0ntir, 2 years ago
  • Anyone heard of her?
    - Edi_H, 2 years ago
  • ^^
    Kam pershtypjen qe nuk eshte shqiptare:dunno:
    - rene1234, 2 years ago
  • ^^
    - Ermir, 2 years ago
    - JoniTTML, 2 years ago
  • +100000000000

    Pikerisht sepse shqiptaret u shperndane ndaj dhe krijuan Evropen dhe me tej Boten!

    Per arsye te shperberjes se shqiptareve u krijuan shtetet e tjera. Por ajo cka mbeti eshte Shqiperia e sotme. Te mbeturit e pandryshuar do te thote te mbeturit mbrapa.

    Thirja per bashkepunim e gjithe shqiptareve (te pakten atyre qe si kane humbur lidhjet e origjines) ku do qe jane dhe respektimi i tyre ne shqiperine e sotme do mund te sjelli bashkimin e Evropes dhe pse jo Botes.

    Arsyeja e gjendjes ku ndodhet tani Shqiperia i ka rrenjet tek mos-njohja, mos-respekti qe tregon ndaj shqiptareve te talentuar per shkake te egoizmit te semure per lavdi te genjeshtert dhe sundim duke u be krah armiqeve. Nje nga efektet e dukshme te ketij processi eshte copetimi i tokave shqiptare ne sa me te vogla. Politikanet ne shqiperi i jane perkulur te huajve si mundesi e vetme per te sunduar ne shqiperi ndaj shqiptareve shumehere me te talentuar te cilet jane drejtuar te leshojne atdheun duke shmangur luften mes vellezerve por me nje shije te hidhur qe nuk e lejon me te kthejne koken mbrapsht.

    Shqiperise i duhet te ndroje qendrimin ndaj shqiptareve te diaspores. Tu japi mundesine te bashkeqeverisjes. Te votimit. Qeveritaret dhe spiunet pro sllave duhet te largohen nga pushteti. Qe te ndodhin keto shqiptaret dhe sidomos ata qe jetojne ne shqiperi duhet te edukohen dhe te bashkohen ne shoqata patriotike qe ti ngushtojne lakun qeverise anti-shqiptare.
    - EdBen, 2 years ago
  • _s2XCD2tewg
    - rene1234, 2 years ago
  • D2IC6zhXnFw#!
    - rene1234, 2 years ago
  • Drita D'Avanzo from the VH1 show Mob Wives

    - 7t, 2 years ago
  • ^^ Per cfare shquhet kjo qe eshte e famshme?
    - k0ntir, 2 years ago
  • RIP Besim Kabashi (* 27. Februar 1976 in Istog, Kosovo; † 4. Dezember 2011 in München)
    - JoniTTML, 2 years ago
  • :lol:
    - 7t, 2 years ago

    My father, Jabir Murat Ejupi, was born in Albania in 1892 and was the oldest of four children. His mother died when he was 13 years old. He and his family were shepherds and he subsequently ran away from home to sell candy in the Balkan countries as a teenager for several years. Although he had less than a year of education, he learned to speak seven languages before he died at the age of 84 in 1976. He met a group of other teenagers in Austria and they immigrated to the United States. The immigration officer at Ellis Island, August, 1913, asked his name, after which the officer declared him to be John Murad and stamped his papers. It was not uncommon to have names changed and abbreviated upon immigration. After working briefly in the steel mills and factories in Cleveland and Detroit, he settled in Chicago where he had several friends. His career was quite diverse and although he never admitted it, I learned subsequently from some of his colleagues that he was quite a playboy with fancy automobiles, perhaps the reason for my love of nice cars.

    My mother, Henrietta Josephine Bowman, was born in 1918 in Alton, Illinois and was the third of six surviving children of Elizabeth Lillian and Andrew Orvie Bowman. My grandmother was a kind and wonderful woman. Only six of her eleven children survived due to stillbirths and some died of diseases and other conditions of poverty. My mother went to grade school for several years before she too quit to help her mother and younger siblings while her mother and two older sisters went to work. My grandfather was a carpenter who generally worked part-time and frequently spent his modest paycheck at the local bars before going home. The childhood poverty of both my parents and their minimal education did much to influence me and my two younger brothers in our education and career choices. One brother became a dentist and the other a professor of anthropology with a PhD degree.

    My mother also ran away from home at 17 in 1935 to marry my father who was 39. I was born September 14, 1936 at home in their hot and small apartment over a bakery in Whiting, Indiana. My brothers John Abderhaman and Turhon Allen were born in 1938 and 1944. We were raised in a four room aparttment behind my parents' restaurant in Whiting, Indiana. This small apartment undoubtedly influenced my desire for large expensive homes.

    The restaurant business had a profound effect on my future and that of my two brothers. When we were able to stand on a stool to reach the sink we washed dishes and later when we could see over the counter, we waited tables and managed the cash register. I did this throughout grade school and high school each evening and on weekends. I created a game from those chores and learned to memorize all of the customer's orders in our restaurant with a capacity of 28 customers and before they left I would tally their bills mentally and meet them at the cash register. I met a diverse and wonderful group of customers that ranged from laborers in the local refineries and steel mills to local bankers, businessmen, families and school teachers. My parents worked long hours as is typical of a family business, particularly a restaurant. My father worked 16 to 18 hours daily while my mother put in similar hours between the restaurant and raising three children. They owned the building that also included two other small apartments, another small business and 21 sleeping rooms upstairs. Many of the tenants were old and retired and my mother would often care for them and prepare their meals when they were sick. I learned from my mother and grandmother Bowman about compassion and generosity for people and this in turn influenced my career choice in medicine. My father taught me some business skills and how to repair numerous items that were continually breaking down in this old building. He was quite good at remembering how he took anything apart in order to repair it and reassemble the pieces as I stood at his side as a youngster passing him tools.

    With this background I knew that I wanted considerable education so I wouldn't have to work as hard as my parents. Also, I knew at the age of 12 that I was going to become a doctor. My parents always encouraged us to get an education and establish a profession. However, my brothers and I grew up with considerable freedom whether it was saving or spending our tips from the restaurant or our career choices. This was also applied to our religious choices as my father was Muslim, my mother Baptist and we were raised in a Catholic community. Subsequently, my brothers became Catholic when they married Catholic wives and I was baptized Episcopalian in college. My wife of more than forty years is Presbyterian, two of our daughters married Jewish men and one married a Catholic man.

    In eighth grade the class was asked to write an essay of our top three career choices. My choices were 1) physician, 2) teacher and 3) pharmacist (in 1948 clinical pharmacology was not yet a discipline in medicine). Today I do just that, as I am a board certified physician and internist doing both basic and clinical research with considerable teaching in medicine, pharmacology and clinical pharmacology and with a PhD in pharmacology. While I am probably working much harder and longer hours than my parents, I certainly love my profession and have considerably more enjoyment and disposable income than they did. Until my graduation from high school only three of my cousins had finished high school and no relatives had ever gone to college. Grade school, middle school and high school were relatively easy for me and with little studying I was an honor student every semester graduating 5th in my high school class. Fortunately several high school teachers, some of whom frequented our restaurant, Jack Taylor in Spanish and history, LaDonna Thue Elson in art, Bernard Quebeck in music, Jesse Allen in math, and coach Peter Kovachic convinced me I had some potential and were wonderful counselors and advisers. I lettered in track and cross country as a distance runner in the one and two mile events and music. I also played football and basketball but spent most of my time keeping the bench warm. I played offense and defense left guard at 5'11 " and 140 pounds. After three monsters ran over the top of me I spent more of my energy with distance running in cross country. While I started to play golf in grade school, I stopped playing for many years during college and medical training and I continue to struggle with my game after I began playing again about 20 years ago.

    There was one notable friend since kindergarten, Ronald Delismon, who influenced me considerably. We competed constantly with everything: grades, chess, fencing, sports, etc. Today he is an aeronautical engineer recently retired from Boeing. His projects were always top secret such as the stealth bomber and some of the star war defense projects. He would never discuss his work with me for security reasons and often joked with me by saying, "if I told you, I would then have to kill you". After 57 years we remain the best of friends and still compete, generally at golf, skiing and more pleasant encounters. His recent comment was, "one Nobel to zero".

    The University of Chicago had a new program in the 1950s that accepted students after three years of high school and friends in the restaurant who were alumni from the University of Chicago encouraged me to apply. However, after considerable thought I decided not to enter college prematurely but rather completed my senior year in high school. In retrospect, this was the correct decision for me as my senior year in high school was wonderful. I coasted through the year with excellent grades and lots of fun participating in the school's chorus and took the lead in several operettas. This was probably the only year in school where I wasn't compulsive about grades and didn't study constantly.

    Since my parents couldn't afford to help me with my college costs, I looked for a school that offered the best scholarship. I considered the military programs at the Naval Academy and Westpoint, but I knew I wouldn't have received the biology training for medical school since these were primarily engineering programs with a requisite four years of military duty afterwards. I competed successfully for a Rector Scholarship at DePauw University in Greencastle, Indiana, a small and excellent liberal arts university and went there from 1954 to 1958 on a tuition scholarship. The first year my grades were okay but not great with several A's, one C and the rest B's due to the hazing and distractions of being a pledge in the fraternity. In subsequent years my grades progressively improved as I was developing more self confidence and better study habits. I lived in "annexes", or small apartments with other fraternity brothers since the fraternity couldn't accommodate all of us and I generally chose other premeds as roommates. We often studied together and competed for grades. I was the scholarship chairman of the fraternity and remained a premed major with a second major in chemistry as I enjoyed both biology and chemistry. Throughout college I waited tables, taught the anatomy and embryology labs and worked one and sometimes two jobs during the summers to cover my expenses. If I had only one summer job I would take additional classes at one of the local extensions of Indiana University for additional math or literature classes in order to take more courses in biology, chemistry, physics or Greek and Latin at DePauw. The Greek and Latin courses in high school and college were of great value subsequently in learning the root derivatives of many scientific words.

    In the spring of my junior year in 1957 on spring break in Fort Lauderdale, Florida, I met Carol Ann Leopold, my wife to be. She and her family were from St. Louis. We were at DePauw together where she was an English and Spanish major planning to become a teacher. Although she dated many of my fraternity brothers, I had not met her previously. After spring break we began to date and I gave her my fraternity pin a month later. Our dates were primarily "study dates" at the library (the only thing I could afford) and after mostly A's in my senior year I was elected to Phi Beta Kappa. At Christmas we were engaged and married within several weeks of graduation from DePauw on June 21, 1958.

    During my senior year of college I began to apply to medical schools and planned to go to Washington University Medical School in St. Louis. However, my faculty advisor Forst Fuller, a professor in the biology department and also my mentor during an elective research project to understand how fish managed calcium metabolism without parathyroid glands, suggested that I consider a new MD-PhD program at Western Reserve University. A fraternity brother, Bill Sutherland, also advised that I consider this new combined degree program that his father Earl Sutherland, Jr initiated in Cleveland in 1957. The program paid full tuition for both degrees and provided a modest stipend of $2000 per year. I quickly applied and was interviewed on a Saturday morning in February of 1958 by the entire Pharmacology Department. Needless to say, I was awed by the attention they gave me and decided immediately to accept their offer. Carol, my fiancée, was somewhat concerned that I was now planning seven more years of education but she has always been understanding and supportive of my training, career path and numerous moves around the country. The game plan was to have Carol teach high school English as I went through the combined degree program. These plans abruptly changed within three months when Carol became pregnant. After teaching for only one semester, she was asked to resign when the pregnancy "began to show". Subsequently, she was a substitute teacher, part time secretary and hospital clinic coordinator as we progressed with our family; four girls, including a set of identical twins before I finished medical school and graduate school in 1965. Number five, the first boy, was born as I finished my residency in 1967. Fortunately, we didn't stop as planned after number four was born.

    As I entered the new combined degree program my mentors were Earl Sutherland, Jr. the chairman of the Pharmacology Department and Theodore Rall a new young assistant professor and collaborator of Sutherland's. The year before I arrived they had discovered cyclic AMP as a "second messenger" of epinephrine - and glucagon-mediated effects on glycogenolysis in liver preparations. My assignment was to show that the catecholamine effects on cyclic AMP formation were due to effects through the beta adrenergic receptor. Alquist had previously reported that adrenergic effects could be classified as alpha or beta depending on the relative potency of several catecholamines. The new and only beta adrenergic receptor antagonist, dichloroisoproterenol, had also been just described and was to become a useful antagonist in our work. We found that catecholamine effects on adenylyl cyclase activation in both heart and liver preparations were, indeed, due to beta adrenergic effects as shown by the relative potencies of l-isoproterenol, l-epinephrine and l-norepinephrine with inhibition by dichloroisoproterenol and failure of alpha blockers and agonists to have effects. I also found that acetylcholine and other cholinergic agents inhibited adenylyl cyclase preparations, the first description of hormones, inhibiting cyclic AMP formation. I then became interested in agents that could block the effects of cyclic AMP on phosphorylase kinase and phosphorylase activation. This required some novel assays and an acquaintance with numerous cyclic AMP analogues and other nucleotides including cyclic GMP, cyclic IMP, cyclic CMP, etc. Many of these nucleotides and their analogues were synthesized by Theo Pasternak, a professor from Geneva who was on sabbatical collaborating with Sutherland and Rall. This work subsequently influenced my desire to work with cyclic GMP as described in my Nobel lecture. Later I again played organic chemist to make some nucleotides.

    I was first in my class every year in medical school and graduate school. This was a wonderful and exciting time in my life working with these mentors, watching a new area of biology develop and actively participating in the work. I loved research as Earl Sutherland was quite a visionary who was able to bring together multiple disciplines and areas to apply to his work. Ted Rall taught how to do those fool proof "Sunday experiments" as we came to call them. It was on Sundays that I could design and conduct those large and complex experiments with all of Ted's required controls such that the data were "publishable". We and others in the department were able to determine that multiple hormones including catecholamines, cholinergics, ACTH, vasopressin, etc. could increase or decrease adenylyl cyclase activity and cyclic AMP formation. Prior to this the view of Sutherland was that receptors and adenylyl cyclase were a single macromolecule or a tightly associated complex in cell membranes. My work as a student and the work of others questioned this hypothesis and suggested that different receptors for this growing list of hormones must be coupled to adenylyl cyclase in yet to be determined complex ways (see Gilman's and Rodbell's Nobel lecture of 1994 for a greater description of their subsequent work).

    I also enjoyed medical school and found myself learning everything presented before me. I knew that I couldn't determine what was to be true and important and many of our faculty acknowledged this as well. Since anything could be important, I began to learn everything taught. The new experimental integrated organ-system approach to medical education at Western Reserve permitted me to assimilate and integrate information more readily. I also thoroughly enjoyed my clinical rotations in medicine, surgery, OB-GYN, pediatrics, orthopedics, neurology, etc. There were few clinical rotations that I didn't think about as a possible discipline for my future academic career. I subsequently learned that I was at the top of the medical school and graduate school class each year and received prizes at graduation for both clinical medicine and research. I was in my element and loved it. There was no doubt in my mind about an academic career in medicine, research and teaching.

    In order to supplement my stipend with so many children, I moonlighted at the Cleveland Clinic working one or two nights per week on the OB-GYN service to follow mothers with pelvic exams as they progressed through labor, assisted in deliveries and Caesarian sections and then scrubbed tables and floors after each delivery. All of this for $20.00 per night for 12 hours of work from 7:00 p.m. to 7:00 a.m. one or two nights per week for four years. On slow evenings I was able to study, analyze lab data and write research protocols. Some nights required that I work all night and then attend a full day of classes the next day. I continued this during my clinical clerkships requiring my absence from my family as often as 4 to 5 nights per week. However, I tried to have dinner with my family as often as my schedule permitted. My wife and children were very understanding. They grew up as wonderful children and adults in spite of my absence, obviously due to a devoted wife and mother. My current fetish is my 5 grandchildren who I try to spend as much time with as possible, undoubtedly due to my guilt as an absent father. I did manage to spend several weeks each summer with my family as we took them camping all over the U.S. to various scientific meetings. There are only a few states where we have not camped together as a family and they all became proficient swimmers at a young age.

    I decided to go to Massachusetts General Hospital for my internship and residency in medicine (1965-67). What a wonderful experience this was with some of the worlds' leading scientists, teachers and clinicians. Our group of 14 housestaff included exciting bright minds such as Tom Smith, Tony Gotto, Jim Willerson, Ed Scolnik and others that had considerable influence on me. My attendings and chief residents included Alex Leaf, Dan Federman, Roman DeSanctis, Frank Austen, Sam Thier, Ken Shine and others. As a resident Joe Goldstein and Mike Brown were two of our interns. I couldn't have asked for a greater introduction to medicine in spite of being on call every other night and weekend. I did, however, miss the laboratory and each spring I found myself in the library reading many of the abstracts of the Federation meeting (currently FASEB meeting) to see what I was missing in "second messengers and hormone signaling". I generated a notebook that contained numerous "obvious experiments" to be done. When I subsequently went to NIH as a clinical associate in the Heart Institute I was able to do many of the planned experiments in Martha Vaughan's laboratory. She too was an excellent mentor with a style different from either Sutherland or Rall. She gave me considerable freedom to pursue a number of areas related to cyclic AMP and hormonal regulation. Her husband, the late Jack Orloff, while superficially a gruff and tough man, was a sensitive person and talented scientist. I was indeed fortunate that they and many others at NIH influenced my thinking and career planning. I soon learned that I had numerous role models and attempted to extract the best features of each as I planned my career path and future.

    I remained at NIH for more than three years (1967-70) when the University of Virginia called to recruit me to develop a new Clinical Pharmacology Division in the Department of Medicine with an appointment as an Associate Professor in medicine and pharmacology. I couldn't resist the offer from Ed Hook, the new chairman of medicine and Joe Larner, the new chairman of pharmacology. Other faculty such as Tom Hunter, the Vice President of Medical Affairs, Ken Crispell the Dean, Bob Berne, Bob Haynes and others influenced my decision to leave NIH. I had known Larner, Berne and Haynes since they were faculty at Western Reserve when I was a student. Charlottesville was also an appealing place to raise my five children. Some colleagues around the country, particularly David Kipnis, another one of my role models, questioned me about going to Charlottesville. Just the previous year I called him to apply for a fellowship in endocrinology at Washington University. I was then 33 years old with 5 children and his advice was appropriate. He said, "Fred, time for you to get a job and support your family", and I took his advice to heart.

    I joined the faculty at the University of Virginia, September 1, 1970 and nervously thought about how I could launch my own independent research career. I decided to work with cyclic GMP as it was beginning to emerge as a possible new "second messenger" to mediate hormone effects. This is detailed in my Nobel lecture. I remained at the University of Virginia from 1970 to 1981 where I was promoted as one of the youngest professors in 1975; I was also asked to become the Director of their Clinical Research Center in 1971 and the Director of Clinical Pharmacology in 1973. I built a research program with both clinical and basic studies and started to recruit many exciting students and fellows to work with me. Of the 82 fellows and students I have trained and collaborated with to date twenty are professors, chairmen, research directors and division chiefs around the world. I view them as offspring and keep in contact with most of them in my travels. There is no question that one of my greatest accomplishments is to have participated in the training of such successful scientists in my own laboratory and also influenced the careers of many talented medical students, graduate students and housestaff.

    After looking at many university positions around the country as a chair of medicine or pharmacology and industrial positions, I decided to go to Stanford in July 1981 as Chief of Medicine of the Palo Alto Veterans Hospital, a Stanford affiliated hospital. I was a professor of medicine and pharmacology and the associate chairman of medicine. While it was difficult to leave many friends and colleagues at the University of Virginia where we conducted the first experiments with the biological effects of nitric oxide, I couldn't turn down this exciting opportunity at Stanford. Ken Melmon was chairman of medicine and during our first three years together we recruited about 30 new young faculty. Inspite of the large administrative and clinical teaching demands, I continued to supervise a large and productive laboratory with about 15 students, fellows and staff. Trainees continued to come to our laboratory from all over the world. Some of my students and fellows subsequently went to medical school and after completing residencies have become very productive physician scientists at a number of institutions.

    After a stint as Acting Chairman of Medicine at Stanford (1986-88), I left to become a Vice President at Abbott Laboratories as I was becoming concerned about managed health care on the horizon and its possible effects on patient care, research and education. After considering several industrial positions, I chose Abbott primarily because of its president Jack Schuler, a sales and marketing person with an MBA from Stanford who also had considerable vision. We worked well together as he taught me many business principles and I taught him about drug discovery and development. I enjoyed the access to all of Abbott's resources, scientific staff, instrumentation and what initially seemed like an unlimited research budget. I eventually learned that one can never have enough resources when one looks for novel therapies of major diseases; it's an expensive undertaking. Nevertheless, in four years of directing their pharmaceutical discovery and development programs we were able to discover many novel drug targets and we brought forward about 24 new compounds for clinical trials for various diseases. I continued to have a very productive lab with two NIH grants, some outside funding for fellows and about 20 scientists working with me on nitric oxide and cyclic GMP. The administrative demands and travel were considerable since I was a corporate officer, vice president and also overseeing many industrial collaborations around the world. When I left Abbott I was supervising about 1500 scientists and staff and probably earned the equivalent of an MBA from the experience on the job plus periodic management courses required by the company. Before my arrival at Abbott the company had no postdoctoral fellows or extramural funding. When I left we had about $3.5 mill. per year of extramural grant support and about 35 fellows in pharmaceutical research. Unfortunately, Abbott reorganized its senior management and my business role models were asked to leave. As Abbott's senior scientist I found myself wedged between upper management, the marketing staff and the scientists and constantly was defending my decisions about the research programs. There were always considerable marketing pressures on me that in my opinion were often the wrong decisions to develop novel therapeutics for diseases without adequate therapy.

    I left Abbott in 1993 to be a founder, President and CEO of a new biotech company, Molecular Geriatrics Corporation. The plan was to create another intensive research-based biotech company. Unfortunately, my investment banker never raised the amounts of money promised and he eventually lost a major personal fortune with his leveraging tactics. I found myself skipping around the world to find investors and partners to keep the company afloat and pay the bills. After a partnership with a major pharmaceutical company and some more financing as a private company, I left to rejoin academics, hopefully much wiser.

    After considering a number of Vice President, Dean positions and Chairmanships, I realized that such positions would probably totally remove me from the laboratory, fellows and students, things I could not give up. In April 1997, I became the University of Texas-Houston's first chairman of a newly combined basic science department, Integrative Biology, Pharmacology and Physiology. I am also creating a new Division of Clinical Pharmacology jointly between our department and medicine. I plan to continue an active basic and clinical research program and will participate in clinical medicine and teaching again. Thus, I have come full circle. I am back in my academic element again and I love it. I also expect to continue some business adventures and exercise my entrepreneurial skills, areas that I also enjoy and view as lucrative hobbies. The freedom and intellectual environment of academic medicine and bright young students and fellows are exciting and a daily joy for me. After all, I hope to tell Ron Delismon some day "Two Nobels to zero".

    From Les Prix Nobel. The Nobel Prizes 1998, Editor Tore Frängsmyr, [Nobel Foundation], Stockholm, 1999

    This autobiography/biography was written at the time of the award and later published in the book series Les Prix Nobel/Nobel Lectures. The information is sometimes updated with an addendum submitted by the Laureate.
    Copyright © The Nobel Foundation 1998

    Addendum, September 2005

    It has been seven years since receiving the Nobel Prize for Physiology or Medicine for my work with nitric oxide and cyclic GMP. Life has been extremely busy. I have continued as chairman of the Department of Integrative Biology and Pharmacology at the University of Texas - Houston. I have expanded the department with the recruitment of six new, young, faculty, but some retirements and one death in the department kept us about the same size until some of the Dental School faculty joined us to consolidate some of the Dental School.

    My laboratory has been very active with about 15 to 18 scientists which is our usual size for the past 25 years. We have found ourselves redirecting some of our research interest with nitric oxide and cyclic GMP into some new directions to maintain our lead in the field and address new challenging questions with soluble guanylyl cyclase regulation, and the role of nitric oxide and cyclic GMP in mouse and human embryonic stem cell proliferation and differentiation.

    While research grant applications and support are always a nervous and time consuming process, several foundations and donors have generously supported our work and provided me with a handsomely endowed chair. These flexible and discretionary research funds have been most appreciated to pursue some of our research ideas, or accept another outstanding young scientist and trainee.

    The academic world like the business world is busily involved with layers of review and compliance. With about one-half of the number of scientists in our department that I had as Chairman of Medicine at Stanford University the paper work has probably tripled. The developers of e-mail should be admonished for destroying so much paper and trees and wasting hours and hours of my time. It seems that everyone in the University feels obliged to send me all of their email copies, often after four pages of addresses, followed by a brief useless message. Perhaps all employees should be allocated some annual allotment of emails which, if exceeded, results in salary reductions.

    Shortly after the Nobel Prize, I was asked to become the Director of our Institute of Molecular Medicine which I also accepted. For the past eight years I have held two senior positions in the University, as Chairman of the Department and Director of the Institute, each normally a full-time position. While at the University of Virginia, Stanford University, and Abbott Laboratories I also held two positions simultaneously. This is perhaps due to my workaholic tendencies.

    Being the Director of the Institute has also provided me with a significant building and recruiting opportunity. I was able to convince the University President to engage in a major fund raising campaign of $200 million. About half was used to build a new research building, of about 230,000 sq ft for the Institute, and the other half to recruit new faculty and scientists. The state of Texas, the Houston community, and local foundations have been most generous and we will be moving into our new research building in mid-2006. We expect to recruit 30 to 40 new faculty over the next three to five years, plus their research staff and trainees. We expect to triple our current number of scientists.

    A very time consuming activity in the past seven years has been my travel and lecturing. I have visited about 35 to 40 countries during the past seven years and traveled about 100,000 to 150,000 miles per year. I am invited to all sorts of meetings and functions around the world to dedicate buildings, hospitals, participate in conferences, scientific meetings, university seminars, consult for companies and governments, etc ... Presumably, it is assumed that by having received the Nobel Prize you are automatically an expert on all topics, fields and disciplines. I have even been invited on panels of Nobel Laureates to discuss methods to promote peace and education around the world. While participating in these many travels and meetings, I have also declined many invitations because time does not permit the travel or because of conflicts in scheduling. After all, I do have a day job and must be home occasionally to pick up my paycheck. I have had many memorable experiences and meetings and fortunately my wife, Carol, accompanies me on much of my travel. I have had meetings with Palestine's Chairman Yasser Arafat, Israel's Prime Minister Netanyahu, Presidents Lee and Chen of Taiwan, Chief Executive Tung of Hong Kong, President Medani of Albania, President Trajkovski of Macedonia, Premier Wen Jiabao of China, President Clinton, President Bush, many congressman and senators, governors and mayors.

    I have also met dozens of Nobel Laureates and attended conferences and meetings with them. Carol and I have become friends of many Laureates and their spouses and many travel and lecture as much as I do. For those who are retired, it hasn't been quite so demanding or difficult.

    My office and home are filled with artifacts, photographs, plaques, medals, statues, gifts and memorabilia. You receive numerous honorary degrees and certificates to wall paper your office at both work and home. We have run out of wall and surface space in my office and home and have begun to create piles to organize in the future. Since I have no plans for retirement, my children and grandchildren will probably have to organize the materials some day. One of the more humorous and memorable events was being grand marshall of the fourth of July Parade, with my wife and some of our grandchildren on the float, in my home town Whiting, Indiana. I have also given lectures to children in schools, churches and mosques. After a number of such requests, I prepared a children's educational video that can be viewed on the Nobel website that discusses the Nobel Prize and nitric oxide.

    On one of my several trips to Macedonia, my father's homeland, Carol and I arranged for one of our daughters to adopt a three-month-old Albanian baby girl. The trip, at our expense, required that I give several lectures and meet with many dignitaries. I consider this one of my best honorariums.

    The Nobel Prize has also influenced my grandchildren who have been asked to discuss nitric oxide and the Nobel Prize in their classes after a classmate's new premature sibling required inhaled nitric oxide for pulmonary hypertension. Press conferences with the media and radio, and television interviews are frequent. The media often wants to talk about Viagra, while I attempt to lead them into more medically significant areas: such as, pulmonary hypertension in premature babies, wound healing, endothelial dysfunction with atherosclerosis, hypertension, or diabetes, where nitric oxide can be much more important medically.

    While the Nobel Prize ceremonies in 1998 in Stockholm were quite a treat, the 100th anniversary Nobel Reunion in 2001 allowed me the opportunity to participate in the ceremonies and festivities, again, with less anxiety and an opportunity to absorb and savor the activities and functions. Life after the Nobel Prize is quite exciting, interesting and also demanding. I thought the attention and notoriety would subside within several months after receiving the Prize. However, there is no indication that this is the case seven years later. Wherever you go you can't escape the media and the attention. The numerous invitations to travel, lecture, attend conferences, consult for governments, universities, and companies have not subsided. It is exciting, rewarding, educational, lucrative and exhausting. You can rarely let your guard down and hide or relax. You don't dare pick your nose or scratch in some places for fear that someone will catch you on camera or video. When you travel, you often feel like you are on "Candid Camera".

    Although I receive multiple faxes, phone calls and FedEx's when I travel, when I return there are stacks of correspondences and long lab meetings with my staff to review our research progress before preparing for the next trip.

    Copyright © The Nobel Foundation 2005

    MLA style: "Ferid Murad - Autobiography". 1 Mar 2012

    An Albanian invented Viagra, lulz:banana:
    - SADOSI, 2 years ago
  • Shqiptaret kane shpikur gjera qe te ngren ne kembe!
    - doctorx, 2 years ago
  • FL4vtG0EfZs

    - Edi_H, 2 years ago
  • Nga je ti?

    Na tirona lale.

    Ku e ke pas shpin?

    Ne kukes.

    Edhe kjo kshu. Nga je? Nga londra. Po normale se prishtina apo kosova ku ka lindur kjo nuk njihen...
    - k0ntir, 2 years ago
  • ne nje stacion radio tjeter( se kta nplot kan shku) kjo thot qe osht prej Kosoves.Bile bile jay-z thot njeher po nuk din me shqiptu dhe kjo e permirson.
    - albanni, a year ago
  • e urrej ket lop this wannbe black bit**
    - Pelasgian, a year ago
  • --
    - Arbenit, a year ago
  • e urrej ket lop this wannbe black bit**

    Gabim e ke, ajo ne rradhe te pare permison imazhin e shqiptareve si person publik ne Angli , dhe e dyta kenget e saj jane shume te njohura ne Europe, kshuqe besoj duhet te kesh me shume respekt e krenari per te:) shqiptaret edhe ato pak njerez te famshem qe kemi ne bote nuk dime t'i vleresojme:bash:
    - rene1234, 5 months ago
  • Gabim e ke, ajo ne rradhe te pare permison imazhin e shqiptareve si person publik ne Angli , dhe e dyta kenget e saj jane shume te njohura ne Europe, kshuqe besoj duhet te kesh me shume respekt e krenari per te:) shqiptaret edhe ato pak njerez te famshem qe kemi ne bote nuk dime t'i vleresojme:bash:

    eh bre kjo lop ska asgje shqiptare ne veten e saj
    qe qka thot kjo lop ne at video kosovo is a nation :doh:
    just a fucking stupid diaspora kid :mad2:
    - Pelasgian, in 7 days
  • eh bre kjo lop ska asgje shqiptare ne veten e saj
    qe qka thot kjo lop ne at video kosovo is a nation :doh:
    just a fucking stupid diaspora kid :mad2:

    Si mundet me qene aq e paedukume, ne Kosove ka shqiptare dhe serb! Nuk ka Kosovo nation!! Kjo tregon se sa shpejt harohen perjekjet e shqiptareve per liri! Kosovo se pari eshte emer serb!!:ohno:
    - RingoKali, in 2 months
  • Sa patetik jeni per shkaqe shume banale.

    Ja ketu thote "I am from Albania/Kosovo, from a little city called Prishtina"

    Shkoni merruni me gjera real tash e lereni vajzen rehat masi asgje tjeter nuk dini perpos te shani edhe kritikoni njerez qe jane me vite drite larg jush ne kontribut dhe qe kane nje sukses enorm ne permiresimin e imazhin tone, sic ju shkruajti fort mire renea lart, edhe qe shfrytezon cdo mundesi per ta permendur origjinen e vete. Se pari kuptojeni semantiken e fjales "nation" ne anglisht edhe tani filloni te flisni. Te mos e permendi ketu qe me nje fjali te vetme shihet edhe sa racista edhe trumbyllur jemi, TURP. :gaah:
    - FijuBriju, in 2 months

    Po ketu cfare thote nga eshte? Apo nga anglia?
    - k0ntir, in 3 months
  • My father, Jabir Murat Ejupi, was born in Albania in 1892
    On one of my several trips to Macedonia, my father's homeland, Carol and I arranged for one of our daughters to adopt a three-month-old Albanian baby girl.
    Kuptohet qe eshte shqiptar, por nje here thote qe i jati eshte nga Shqiperia, pastaj thote Maqedonia.
    - daalbo, in 3 months
  • ka dy gjera aty, vendilinja duhet thene Perandori Osmane ose duhet thene Shqiperi meqe ateher ai territor ka qene Shqiperi.
    - Zwanse, in 3 months
  • Sa patetik jeni per shkaqe shume banale.

    Ja ketu thote "I am from Albania/Kosovo, from a little city called Prishtina"
    Ani de, qe cfare gabimi, "little city called Prishtina" a o kjo normal bree, Prishtina i ka 300.000 mine banore eshte injorante demek i made it from a little city:ohno: sa impressive

    Shkoni merruni me gjera real tash e lereni vajzen rehat masi asgje tjeter nuk dini perpos te shani edhe kritikoni njerez qe jane me vite drite larg jush ne kontribut dhe qe kane nje sukses enorm ne permiresimin e imazhin tone, sic ju shkruajti fort mire renea lart, edhe qe shfrytezon cdo mundesi per ta permendur origjinen e vete. Se pari kuptojeni semantiken e fjales "nation" ne anglisht edhe tani filloni te flisni. Te mos e permendi ketu qe me nje fjali te vetme shihet edhe sa racista edhe trumbyllur jemi, TURP. :gaah:
    Ne dac semantike ne dac jo-semantike...nation eshte Albanian, citizenship-passport holder Kosovo!!!
    E dyta kurgjo s'ka ba madhore, nese kena mbet Jay-Z me na permirsu imazhin atehere mizerje qenkem....qe 3mije vjet jena ne Evrope e po duhet nje tinejxherk me ghetto muzik me na permirsu imazhin...te lutem...tani nese e njoftoj nje femer do ti thom "I'm from the same "nation" like Rita Ora" WOW:banana::)
    - RingoKali, in 3 months
  • ^^ Mos i thuaj ashtu se do kujtoj se je nga londra.....!
    - k0ntir, in 4 months
  • Ne dac semantike ne dac jo-semantike...nation eshte Albanian, citizenship-passport holder Kosovo!!!
    E dyta kurgjo s'ka ba madhore, nese kena mbet Jay-Z me na permirsu imazhin atehere mizerje qenkem....qe 3mije vjet jena ne Evrope e po duhet nje tinejxherk me ghetto muzik me na permirsu imazhin...te lutem...tani nese e njoftoj nje femer do ti thom "I'm from the same "nation" like Rita Ora" WOW:banana::)

    Ta hanksha shkollen qe e ke kry.
    - UserFree, in 5 months
  • Ta hanksha shkollen qe e ke kry.

    Mbasi ti e paske "kry" nje ma te mire se une, hajte shpjego ku jane gabimet gramatikore? Lirisht ndricona!
    - RingoKali, in 6 months
  • :lol:Nga je ti?

    Na tirona lale.

    Ku e ke pas shpin?

    Ne kukes.

    Edhe kjo kshu. Nga je? Nga londra. Po normale se prishtina apo kosova ku ka lindur kjo nuk njihen...
    - bmfl, in a year
  • Nga je ti?

    Na tirona lale.

    Ku e ke pas shpin?

    Ne kukes.

    Edhe kjo kshu. Nga je? Nga londra. Po normale se prishtina apo kosova ku ka lindur kjo nuk njihen...

    - bmfl, in a year
  • xpbozd_rita-ora-intervista-exkluzive-per-rtk-lajme-me-mirjeta-baraliu_tv
    - Pelasgian, in 2 years
  • Kristo Frashëri, qytetar nderi i Tiranës

    Mund t’i ndajnë idetë politike përfqaqësuesit e pozitës dhe opozitës në Këshillin Bashkiak të Tiranës, por kur vjen puna për të vlerësuar persona që kanë kontribuar në evidentimin e vlerave historike të kryeqytetit, votimi është unanim.

    Është rasti i historianit Kristo Frashëri, për të cilin është vendosur që t’i akordohet titulli “Qytetar Nderi”, me propozim të grupit të këshilltarëve socialistë dhe me miratim të plotë nga të gjithë anëtarët e Këshillit Bashkiak të kryeqytetit.

    Përpos kontributit të përgjithshëm rreth 70-vjeçar në historinë shqiptare, profesor Kristo Frashëri ka ndikuar ndjeshëm edhe në evidentimin e vlerave historike dhe kulturore të Tiranës, nëpërmjet studimeve dhe botimeve mbi historinë e saj.

    Ai është historian i temave të rëndësishme mes të tjerash politike, shoqërore dhe ekonomike. Një kontribut të rëndësishëm profesor Frashëri ka dhënë edhe në korrigjimin që historiografia e huaj i ka bërë asaj shqiptare, duke evidentuar veçoritë e qytetërimit ilir dhe prejardhjen direkte të shqiptarëve prej tyre.

    Ndër veprat e shumta të tij renditen edhe ato mbi Gjergj Kastriot Skëndërbeun, Identitetin Kombëtar të Shqiptarëve, Shpalljen e Pavarësisë në vend, etj.

    Pak muaj më parë historianit Kristo Frashëri iu dha edhe çmimi “Dritan Hoxha 2011”, nga fondacioni mediatik Dritan Hoxha, me motavicionin për kontributin e tij për identitetin dhe integritetin shqiptar.
    - rene1234, in 2 years
  • xpbozd_rita-ora-intervista-exkluzive-per-rtk-lajme-me-mirjeta-baraliu_tv


    I couldn't even finish that!
    - red0eagle335, in 2 years
  • Kuzhinieri shqiptar, Rene Rexhepi në kopertinën e Time

    KOPENHAGEN- Prestigjiozja botërore, Time ka politikën dhe të drejtat e njeriut në fokusin e saj, ushqimet janë periferike dhe nëse në ballinën e saj ka zënë vend një kuzhinier, kjo do të thotë se bëhet fjalë për një kuzhinier vërtetë të madh.

    Ai është shqiptari i famshëm nga Maqedonia, Rene Rexhepi, pronari i restorantit më të mirë në botë “Noma”, në Danimarkë, sic raporton Indeksonline.

    Kopertina me rrëfimin për të gjendet në edicionet për Evropë, Azi dhe Paqësorin Jugor, por jo në atë për SHBA. Gjithsesi tregimi nga Lisa Abend gjendet në brendësi të revistës.

    Rexhepi është i biri i një shqiptari nga Maqedonia dhe një nëne daneze. Restoranti i tij në Kopenhagen ka fituar shumë çmime, kurse ai vlerësohet si kuzhinieri më i mirë në botë.
    - rene1234, in 2 years
  • Rene?? :lol:
    - doctorx, in 2 years
  • ^^
    Haha po une se kam emrin Rene me te vertete, thjesht shpikje e castit :lol:
    - rene1234, in 2 years
  • Përkujtohet Aleksandër Moisiu
    03/04/2012 22:45

    Artist i njohur shqiptar me famë botërore Aleksandër Moisiu, është përkujtuar sot, përmes një aktiviteti të veçantë të organizuar nga shkolla që mban emrin e tij në qytetin e Kavajës.

    Drejtues të shkollës, pedagogë, nxënës dhe artistë kanë qënë të pranishëm në takimin e organizuar.

    Pjesëmarrësit që morën fjalën thanë se në këtë vit të 100 vjetorit të pavarësisë, risjellja në vëmendje e figurave të shquara të kombit është një detyrë për të gjithë. Aq më tepër për Kavajen, qytet i origjinës së Aleksandër Moisiut.

    Edhe artistë të njohur si Reshat Arbana dhe Mirush Kabashi kanë sjellë vlerësimet e tyre për figurën e Moisiut. Ndërkohë u ekzpozuan edhe dhjetra fotografi të artistit shqiptar me famë botërore.
    - rene1234, in 3 years
  • Dorina Garuci, mes 8 më të miravë në konservatorin e Vienës

    SHKODËR- Pas një konkurimi të rangut botëror, ku merrnin pjesë 280 konkurente, këngëtarja e talentuar shkodrane, 18 vjeçarja Dorina Garuci, është vlerësuar nga komisioni i konkursit të Konservatorit të Vienes mes tetë më të mirave duke fituar kështu të drejtën e regjistrimit në degën Musical.

    Një renditje e tillë është konsideruar nga specialistët e artit shqiptar si një sukses shumë i madh për vendin tonë, pasi rasti i Dorinës është i pari i këtij lloji që kualifikon një shpiptare për të studiuar në këtë konservator të përmasave botërore.
    - rene1234, in 3 years
  • Kledi Kadiu nderohet me titullin “Mjeshtër i Madh”

    TIRANË- Presidenti i Republikës, Bamir Topi, ka dekoruar sot me Urdherin “Mjeshtër i Madh” balerinin Kledi Kadiu, një nga balerinët shqiptar më të njohur jashtë vendit.

    Kadiu është dekoruar me motivacionin e balerinit të talentuar, të edukuar në shkollën shqiptare të artit, që me interpretimin e tij mjeshtëror është bërë një ndër artistët më në zë në Itali, duke luajtur një rol të rëndësishëm në ngritjen e imazhit të Shqipërisë jashtë vendit.

    Kledi Kadiu punon dhe jeton prej disa vitesh në Itali. Ai e filloi karrierën e tij në vitin ’91 në Teatrin e Operës dhe Baletit dhe në vitin 1993 bëhet balerin i parë. Në vitet e mëvonshme emigron në Itali dhe në vitet '97-'98 kërcen me Shoqërinë e Teatrit Filarmonik të Veronës. Bie shpejt ne sy të ekspertëve e kritikëve të artit qe vlerësojnë talentin, forcën dhe thjeshtësinë e tij, si në baletin klasik, ashtu edhe në atë modern. Në 1998 fillon te marre pjese ne programe te ndryshme televizive.

    Përveçse një karriere të rëndësishme si në teatër, ashtu edhe në televizion, ai ka marrë pjesë e ka koreografuar shumë veprimtari të dëgjuara.
    - rene1234, in 3 years
  • Shqiptari Renato Mekolli, shpallet kuzhinieri më i mirë në Greqi


    ATHINE - Në sallën e Grande Bretagne Hotel hapi të hënën në mbrëmje siparin eventi i përvitshëm, që mbahet në Greqi, për Kuzhinierin më të Mirë.

    Eventi i njohur me emrin "Kapelja e Arte 2012" kurorëzoi 30-vjecarin nga Shqipëria, Renato Mekolli, me një prej Kapeleve të Arta për këtë vit. Ky nuk është çmimi i parë për të riun shqiptar, por i treti radhazi.

    Menjëherë pas marrjes së çmimit, Mekolli tha: “Ndihem shumë mirë që s’e mohova vendin tim, duke ditur që mund të kishte edhe pasoja në karrierën time si chef kuzhine. Gjëja më e bukur për mua është që jam shqiptar, një shqiptar shume i vogël pothuajse i padukshëm në Greqi, por që gazetarët dhe klientët interesohen per gatimin tim”, tha Mekolli.

    Eventi u zhvillua pas përzgjedhjes nga 200 shefat më të mirë të Kuzhinës greke, per të arritur në këtë finale ku garonin 20 më të mirët e kuzhinës në shtetin fqinj.

    I riu nga Shqipëria ka qenë epiqendër edhe e shtypit ndërkombëtar, New York Times dhe media të ndryshme ndër vite i kane kushtuar vëmendje Top Chef-it të Kuzhinës Greke.

    I lindur në 19 nëntor 1982, Renato, si shumë emigrantë shqiptarë, që në moshë të vogël e nisi karrirën në Greqi si pjatalarës, por shumë shpejt talenti dhe kreativiteti do ta bente një emër të njohur, jo vetëm në disa prej restoranteve te Athinës por edhe të mbarë Greqisë.

    Renato Mekolli, aktualisht punon për një restorant mjaft luksoz në Athine të quajtur Vassilenas. Mekolli i bashkëngjitet kështu listës së madhe të shqiptarëve të suksesshëm në mbarë botën që falë talentit dhe aftësive të tyre përkëdhelin ndjenjën e madhe të çdo shqiptari sa herë që rreth tyre shkruhet “Jam nga Shqipëria”.
    - rene1234, in 3 years
  • Suksesi i një femre shqiptare në Amerikë

    Nju Jork, 11 prill 2012, NOA - Shqiptarja e cila është e zgjedhur po me votat e qytetarëve amerikan, është edhe Liza Milicaj nga Kosova, një zyrtare e lartë e njërës prej lokaliteteve më të vjetra të Nju Jorkut - Town of Pleasant Valley në Dutchess County.
    Ajo pos një detyre si këshilltare në Këshillin e Bashkisë së këtij lokaliteti, mban edhe një post të lart si kryetare e Agjencisë së Sigurimit të Parë, kompani e cila është njohur për përkushtimin e udhëheqjes dhe përsosmërisë në të gjitha aspektet të shërbimeve të sigurimit në SHBA. Lisa Milicaj me një shqipe mjaft të kuptueshme, ka shumë dëshirë të flasë shqip, pasi ajo kudo në punë dhe në jetën e saj të përditshme, e prezanton veten si një shqiptare e Amerikës. Megjithëse, prindërit e saj Jaku dhe Lena kanë emigruar nga Kosova në vitin 1968, ajo e lindur në SHBA prapë se prapë ndjehet plotësisht shqiptare.
    "Familja si të tjerat emigruan në SHBA përmes Italisë, dhe jeta e tyre kishte shumë sfida, deri tek suksesi që babai im i hyri botës së biznesit të patundshmërive. Nëna ishte tipike dhe me zakonet shqiptare që na ruajti dhe kultivoi traditat dhe gjuhën tonë”, rrëfen, Liza Milicaj.
    Liza e lindur në vitin 1970 në Bronks të Nju Jorkut, jetoi së bashku me shumë fëmijë të emigrantëve shqiptarë. Ajo tashmë bën jetën e zakonshme së bashku me 3 fëmijët e saj të mrekullueshëm dhe të edukuar.
    Përveç suksesit në familje, Liza shquhet për arritjet në ngritjen e karrierës së saj profesionale, duke arritur synimin dhe duke u bërë presidente dhe themeluese e Agjencisë së Parë të Sigurimeve,(, cila është e vendosur në zonat rurale të Nju Jorkut, në lokalitetin Pleasant Valley.
    Përveç këtij suksesi, ajo arriti të sfidojë edhe në politikë, duke u zgjedhur si këshilltare e Këshillit të Bashkisë Pleasant Valley, duke siguruar këtë post me përkrahjen e mbi 2100 votave nga 10 mijë votuesit e asaj zone. Liza në Këshillin e Bashkisë u betua më 1 janar 2012 dhe ka ambicie për të realizuar shumë qëllime dhe detyra të saj në shërbim të komunitetit të kësaj bashkie.
    Liza ka më shumë se 10 vjet përvojë profesionale në industrinë e sigurimeve. Si presidente e Agjencisë së Sigurimit të Parë, siç quhet kjo kompani, ajo është përgjegjëse për mbikëqyrjen e llogarive të mëdha komerciale të pronës, sigurimin kompleks të jetës, siguron politika të mëdha mjedisore nga zhvlerësimi, merret me trajtimin e kërkesave të negociatave, dhe punon për të siguruar kënaqësinë e konsumatorëve.
    Ajo është një anëtar i Shoqatës Kombëtare për Agjentet Profesionalë, një anëtare e bordit të Dhomës së Tregtisë në Qarkun Pleasant Valley, dhe një mbështetëse e fortë e shkollës S. Fred Keller, e para shkollë amerikane e sistemeve të implementuara plotësisht parashkollorë në botë, të quajtur CABAS. Sukseset e kësaj emigranteje shqiptare janë të shumta dhe ajo synon rezultate me Agjencinë e Sigurimit të Parë.
    - JoniTTML, in 3 years
  • Rita Ora me familjen
    - Edi_H, in 3 years
  • Carl Ritter von Ghega

    Carl Ritter von Ghega (Karl Gega, Carlo Ghega) lindi më 10 janar të vitit 1802 në Venedik, vdiq më 14 mars të vitit 1860 në Vjenë. Ishte inxhinier me prejardhje shqiptare, ndërtues i hekurudhës së Semmering-ut prej Gloggnitz deri në Mürzzuschlag në Austri.

    Prindërit e tij kishin prejardhje shqiptare. Ai studioi në Padova (Itali), ku ai në moshën 17 vjeçare e mori titullin Doktor i shkencave matematikore. Karrierën si inxhinier e filloi me ndërtime rrugësh dhe ujësjellës në Venedik. Ndër të tjera ndihmoi në ndërtimin e rrugës “Strada d’alemagna”, rrugës nga Treviso për në Cortina d'Ampezzo. Prej vitit 1836 deri më 1840 ishte udhëheqës i ndërtimit për pjesën e rrugës hekurudhore “Kaiser-Ferdinand-Nordbahn” prej Ludenburg deri në Brünn (Brno). Gjatë kësaj kohe (1836 – 1837) studioi shkencat hekurudhore në Angli dhe në shtete të tjera evropiane.

    Në vitin 1842 Ghega u emërua udhëheqës planifikimi për të gjithë Jugun e shtetit Austro-hungarez dhe për këtë arsye ndërmori një udhëtim studiues në Amerikë. Njohuritë nga kjo ekspeditë Ghega nuk i përdori vetëm për planifikimin e hekurudhës së Semmering-ut, por i publikoi edhe në dy vepra. Ghega publikoi shumicën e shkrimeve të tij jo vetëm në gjuhën gjermane por në të njëjtën kohë edhe në italisht dhe frëngjisht.

    Pas kthimit të tij nga Amerika u ngarkua me planifikimin dhe ndërtimin e hekurudhës në drejtim të jugut, nga Mürzzushlag, nëpër Grac dhe prej aty deri në Trieste. Tejkalimi i malit të Semmering-ut llogaritej nga shumë bashkëkohës të tij si shumë i rëndë edhe si i pamundur.

    Ai më vitin 1844 mbaroi planin, i cili parashihte kalimin e malit pa rrota me dhëmbë apo sajlla(litarë) por me lokomotiva normale. Para se të vendosej për ndërtimin e hekurudhës, Ghega nisi me konstruksionin e një lokomotive, e cila mund ti përballonte pjerrtësitë e tilla. Hekurudha filloi më 1848 të ndërtohet. Para mbarimit të saj më 1854 ai e fitoi titullin “Ritter” (Kalorës) (1851). Në vitet 1853/1854 Ghega planifikoi tërë rrjetën e hekurudhave të të gjithë monarkisë Habsburgase. Në vitet më pas ju dha detyra e planifimkit të rrugës hekurudhore në Siebenbürgen mirëpo ai nuk arriti të përfundoj këtë projekt.

    Ghega vdiq më 14 mars 1860 në Vjenë nga pasojat e sëmundjes së tuberkulozit. Ceremonia fetare është zhvilluar në Katedralen kryesore të Vjenës, Shën-Stefan (Stephansdom), kurse trupi u varros në varrezat e Währinger-it ne Vjenë. Më 1887, kur këto varreza u shpërngulën, sarkofagu me eshtrat e Ghegës u vendos në panteonin e njerëzve më te shquar të Austrisë, pranë Mozart-it, Beethoven-it, Schubert-it, Strauss-it, Brahms-it dhe Alois Negrell-it (projektuesit të kanalit të Suezit).
    - Huti, in 3 years
  • Agim Hushi world class Australian-Albanian spinto tenor.

    Agim Hushi was born in Albania. After his University studies for literature and psychology in Tirana, he was discovered as a musical talent with an extraordinary tenor voice. He pursued his studies at the Albanian Academy of Arts in Tirana from which he graduated with excellent results in 1991.
    From 1991-1992 he was principal tenor with the Albanian State Opera, where he performed the main tenor roles in Tosca, Cavalleria Rusticana and Il Trovatore. From 1992-1995 Agim Hushi continued his postgraduate studies at the Franz Liszt Academy of Music in Budapest where, in parallel with vocal studies, he specialized in pedagogy of singing.
    In 1995 he was appointed principal tenor at the Hungarian State Opera where he performed many major roles ranging in operas including Manon Lescout, Turandot, Il Tabarro, Il Lombardi and Purgacov.
    From 1997 Agim Hushi pursued his career in Australia where he was invited to sing first, the role of Des Grieux in Puccini’s Manon Lescaut, for South Australian State Opera in Adelaide under the baton of maestro Richard Bonynge who said: "In my entire experience working with Agim Hushi has been a wonderful discovery. Agim Hushi and Laura Niculescu are the best cast in the world today".
    Based on such great success he was invited and contracted for the same opera, to sing for Opera Australia. His Sydney Opera House debut was highly acclaimed and critics compared him to the legendary tenor Beniamino Gigli.
    Hushi continued to sing around Asia, New Zealand and USA. In 1999 with an Australian government grant he went for a belcanto experience in Milan with Franco Corelli, who wrote for him: "Agim Hushi's voice is strong and beautiful and he deserve an International career".
    Hushi has sung in Australia, New Zealand, USA, Malaysia, Singapore, Brunei, Dubai, Hungary, Germany, Russia, Slovenia, Macedonia, Kosovo, Croatia, Czech Republic, Romania, Bulgaria, France, Greece, Cyprus, Denmark, Italy, Spain, UK, Switzerland, Albania and Austria.
    His best roles are Cavaradosi, Calaf, Des Grieux, Radames, Manrico, Luigi, Canio and Turiddu.
    In 2010 Agim Hushi recorded with Albanian soprano Inva Mula for EMI her new CD, Il Bel Sogno with operatic arias supported by Zagreb Philarmonic Orchestra.
    Hushi is currently the Head of the Opera Department at the Vienna Conservatorium and regarded as one of the foremost singing teachers in Europe. He was the founder of Belcanto School of Singing in Adelaide, Australia. Also he was teaching while continuing his singing at Singapore’s National University. Agim Hushi has given master classes around the world like in Australia, New Zealand, Thailand, Malaysia, Singapore, Spain, Denmark and in many notable vocal institutions in European countries such as Santa Cecilia in Rome and the Ecole Normal in Paris.
    - Vanadis, in 3 years
  • cPPXbr4rSfA#!
    - JoniTTML, in 3 years
  • mfuGA6YnfZI
    - JoniTTML, in 4 years
  • ^^ O shoku gazetar, nuk eshte me orgjine shqiptare se ne ne Shqiperi ka lindur. Eshte shqiptare pavaresisht se mund te kete fitur nje pashaporte te nje vendi tjeter.
    - k0ntir, in 4 years
  • My parents fled genocide in Kosovo to come to the UK... now Jay-Z’s my boss
    – says RITA ORA
    - Edi_H, in 4 years
  • A asht Shqiptare (kombesia e saj) kjo Rita? Nuk jam racist, por facen se paska tipik shqiptare.
    - Huti, in 4 years
  • ^^Could be of (partly?) Jevg (Egyptian) ancestry.
    - Ermir, in 4 years
  • A asht Shqiptare (kombesia e saj) kjo Rita? Nuk jam racist, por facen se paska tipik shqiptare.

    Shqiptare, pejone eshte. Eshte mbesa e regjisorit te madh nga Kosova, Besim Sahatçiut. Sahatçiu eshte mbiemri i Rites, por e ka nderru ne Ora (sahati=ora), si mbiemer artistik. Shqiptare eshte!
    - Arbenit, in 4 years
  • ^^ Normale e ka pershtatur mbiemrin si bosi...JAY Z yo
    - k0ntir, in 4 years
  • ^^ Mos me e pase nderru mbiemrin, JayZ-së i kish ra te fikët duke u mundu me e theksu fjalen sahatçiu.. hihihi
    - Arbenit, in 4 years
  • Rita osht e bardhe edhe definitivisht shqiptare, po floket bionde te djegura e lekura e nxire artificialisht (tanning salon) po e bojne te duket me e zeze se qe osht ne realitet.

    Me familjen e saj ne Londer.

    P.S. Motren e paska... aeroplan!
    - Lum Lumi, in 4 years
  • ^^ Mos me e pase nderru mbiemrin, JayZ-së i kish ra te fikët duke u mundu me e theksu fjalen sahatçiu.. hihihi

    Mos u merzit. 2 jave pushime ne durres Jayz edhe pastaj me pashaport shqiptare...biles do jepte dhe provimin e gjuhes shqipe
    - k0ntir, in 4 years
  • thx guys :)
    - Huti, in 5 years
  • zFPoIOwx77M&feature=related

    ka za se jo mahi
    - OnTheFly, in 5 years
  • Ne baze te numrit te postimeve, e edhe me shume, ne baze te aktiviteteve te Rites, po me duket se shume shpejt ka me u paraqite nevoja me u hapë nje teme apostafat per Rita Orën. :)
    - Arbenit, in 5 years
  • ore po ckeni me kte ju? ajo po nje bot te ter te flasin per ate, eshte duke ngjitur majat e klasfikimeve, bosi i saj eshte jay z, ne cdo interviste flet me krenari per prejardhjen e saj kurse ju kapeni me gjera te paperfillshme, jo duket si jevge jo vishet si gabele, do ta gjej nje gje shqiptari, ste le rehat.
    - libofsharaku, in 5 years
  • Olen Cesari, durrsaku magjik në violinë ose "Paganini i ri"

    Olen Cesarit i është dukur "i këndshëm konteksti i koncertit që u dha në Teatrin e Operas dhe Baletit me rastin e Festës së Europës". "Shqipëria në BE", kjo është kryefjala e këtij gjeniu që për shkak të rrethanave politike gjatë epokës së rënies së diktaturës e s'dihet pse edhe më pas lihet në dritëhije në vendin e tij, por jo në botë. Shumëkush e di se ai ka nisur t'i bjerë violinës kur shtatin e kishte ende sa ajo, në moshën tre vjeç. Pak nga shqiptarët e kujtojnë djalin e vogël magjik që u ngjit në skenë më moshën 5-vjeçare si një virtuoz i lindur dhe në moshën 7-vjeçare dha koncertin e tij të parë recital në teatrin "Aleksandër Moisiu" të Durrësit, qytetit ku lindi. Ishte ende foshnje dhe Shqipëria me gjithë hallet e saj, nuk e la pa e vënë re gjeniun e vogël. Në moshën 10-vjeçare e mbaroi gjithë programin e Liceut Artistik dhe si mbaroi këtë ai ishte i vetmi fëmijë mes studentëve 24-vjeçarë që korrte sfidat në Institutin e Lartë të Arteve. Shteti e dërgoi në Romë dhe Italia priti në bankat e shkolis së saj "Paganinin e Ri", virtuozin e jashtëzakonshëm shqiptar. Si u ngjit ai në skenat botërore dhe çfarë ka ndodhur gjatë këtyre viteve me famën e tij,marrëdhëniet me miqtë dhe jetën në Itali i gjejmë të përshkruara nga vetë ai këtë intervistë.

    Duke ju parë ju në skenë gjatë interpretimit vihet re një ndryshim i madh edhe mes violinistëve më të talentuar... duket sikur muzika rrjedh në gjakun tuaj. Si ka nisur marrëdhënia juaj e parë me muzikën?
    -Isha tre vjeç, kur unë fillova të kem tërheqje nga muzika. Ishte nëna ime që e vuri re këtë. Ajo e kuptoi që unë kisha vesh. Dhe qe shumë e zgjuar, mendoj, sepse filloi të me jepte vegla muzikore që gjendeshin në shtëpi në atë kohë. Ato që kishim, se varfëria ishte e paparë në atë periudhë. Nëna më vinte në provë që të luaja me to. Më thoshte bjeri daulles, bjeri violinës, luaj me violinën me hark si me shpata. Kështu ajo filloi të kuptonte se ajo ç'ka merrja në dorë tingëllonte dhe që aty ka nisur përkushtimi im ndaj violinës. Kjo gjë më ka çuar mua në rrugën e muzikës, e cila nuk besoj se do të mbarojë kurrë.

    Ku keni lindur ju, Olen?
    -Unë kam lindur në Durrës. Jetoj në Romë, por gjithmonë them se kam lindur në Durrës. Në Romë jetoj prej 22 vjetësh dhe tani nëse më thonë "Nga je?", unë them "Jam nga Roma". "Ku ke lindur?", "Kam lindur në Durrës".

    Pra, keni jetuar pjesën më të madhe të jetës në Romë. Përpara se t'ju takoja prisja një gjuhë të ndryshuar, ose së paku ndonjë fjalë të harruar të shqipes. U befasova me pastërtinë dhe saktësinë e shprehjes në shqip...
    -Kisha humbur diçka nga gjuha vite më parë, por e kam rifituar sepse kam filluar të frekuentoj më tepër Shqipërinë dhe kjo më ka ndihmuar për ta rifituar gjuhën.

    Tre vjeç ju nisët t'i binit violinës dhe pastaj si u ngjitët në shkallët e suksesit. Çfarë ndodhi më pas me ju?
    -Ndodhi që duke studiuar, duke studiuar e duke studiuar, kur isha dhjetë vjeç kisha përvetësuar të gjithë repertorin e shkollës së mesme artistike, repertorin violinistik. Dhe si rast i veçantë hyra në konservator. Në atë kohë këtu quhej Instituti i Lartë i Arteve.

    Në moshën 10 vjeç, ju studionit për të lartën?!
    -Po. Gjithë të tjerët ishin 20 deri në 24 vjeç. Nuk i mbaj mend mirë. Ishin shumë të mëdhenj. Edhe unë shkoja në mëngjes gjithë kohën në lice këtu në Tiranë, vazhdoja programin normal të shkollës dhe nga dreka shkoja në Institutin e Lartë të Arteve dhe vazhdoja atje studimet për violinën. E mbarova edhe atë. Katërmbëdhjetë vjeç përfundova studimet dhe më evidentuan si instrumentisti më i mirë. Pas kësaj u bë një konkurs.

    Për cilat vite bëhet fjalë?
    -Në vitet '88-'89. Unë isha 14 vjeç. Hyra në atë konkurs. Fitova si instrumentist më i mirë i Shqipërisë dhe mu dha e drejta e bursës, sepse në atë kohë nuk jepeshin bursa ose të drejta studimi jashtë shtetit, ishte rast i rrallë. Dhe shkova në Itali, konkurrova, e fitova. Që në atë moment edhe këtu ndodhi revolucioni: përmbyset regjimi komunist. Revolucioni mua më gjeti në Itali dhe pastaj jeta ime u stabilizua komplet andej.

    A ju kanë pritur në Itali me të njëjtin entuziazëm dhe vlerësim si profesorët tuaj në Shqipëri, apo pati dyshime për talentin tuaj?
    -Për sa i përket entuziazmit për talentin edhe atje nuk më mungoi. Atje u vlerësova direkt, sepse në atë kohë edhe shkolla jonë ishte në një nivel shumë të lartë. Artistikisht personat që dilnin nga shkollat në Shqipëri dhe që arrinin të merrnin bursë ishim të mirët e Shqipërisë dhe, më të mirët e Shqipërisë, ishin nga më të mirët edhe andej. Nuk ishte ky problemi. Problemi që patën ne andej ishte fakti që revolucioni në Shqipëri erdhi si një stuhi dhe një stuhi e merr çdo gjë përpara. Në atë moment njerëzit e parë që dolën jashtë kufijve ishin edhe personat e parë që bënë gjithë ato zullume të mëdha në Itali. Në vitet e para kështu ndodhi. Ndaj ishte e vështirë të përballoje gjykimin e italianëve nën petkun e paragjykimit para faktit se "je shqiptar". Ka pasur shumë persona që nuk thoshin se ishin shqiptarë për të mos pasur probleme. Kështu që ne mbanin gjithë rrymën që vinte, e mbanin stuhinë në fytyrë gjithë kohën, edhe pse ne ishim personifikimi i shqiptarit në pjesën më të mirë të komunikimit që është kultura dhe arti. Në një farë mënyre ne ishim ambasadorët e kulturës ose ambasadorët e emrit të mirë të shqiptarëve. Më vonë kjo u kapërcye, por nuk ka qenë e këndshme trysnia të paktën për dhjetë vjet, deri afër viteve 2000.

    Çfarë pengesash, barrierash ju kanë dalë juve personalisht të paragjykuar si "shqiptari" në ato vite.
    -Unë personalisht nuk kam pasur barriera në kontaktin e drejtpërdrejtë, kur vihej në provë talenti artistik, por e kam fjalën si ndihesha prej mentalitetit që italianët pa të njohur se çfarë dije të bëje paragjykonin dhe në atë epokë e shprehnin këtë. Tani ka ndryshuar komplet muhabeti. Është një qëndrim krejt tjetër që e ka zhdukur paragjykimin. Unë po flas për pas viteve '90. Në atë kohë ekzistonte paragjykimi. Sigurisht kur të njihnin dhe dinin se çfarë mund të bëje ndryshonte mendimi. Lëre ata që vinin në koncert, ata thoshin tjetër gjë, por unë flas për qëndrimin e popullsisë normale.

    Keni kaluar gjithë rininë në Itali?
    -Unë jam rritur atje. Kam qenë qysh 14 vjeç.

    Pra, cila ka qenë pjesa më e bukur, e rinisë. Çfarë mbresash keni përjetuar në rininë tuaj të hershme?
    -Rinia ime ka qenë gjithë studime, siç ka thënë Naimi:"Punë, punë natë e ditë,/ që të shohim pakëz dritë." Kështu që unë u diplomova në Romë në moshën 17 vjeçe. Mora diplomën atje dhe pastaj në moshën 18-vjeçare shkova bëra dhe një vit tjetër në Austri. Në Itali funksion kështu: ti ke dhjetë vjet për të marrë diplomën, por mund të mbrosh provimet. Kështu që unë mbrojta provimet dhe mora dy vjetët e fundit finalet. Kështu që nga mosha 15 deri në 17 e mora diplomën e shkollës italiane, pastaj shkova në konservator e Salsburgut Austri. Ishte katër vjet konservatori si këtu në Tiranë dhe e mbrojta në një vit. Pra në moshën 18- vjeçare kisha mbaruar 3 konservatore: një në Shqipëri, një në Itali, një në Austri dhe thashë po e mbyll tani hesapin me shkollën dhe vijoi karriera konceptore. Koncerte e koncerte gjithandej. Më ka ndihmuar shumë në një emision Pipo Baudo që njihet edhe këtu. Unë fitova konkursin skenik të tij që më hapi shumë dyer dhe gjithë Italia më njohu si fituesi i atij konkursi të vetëm në atë kohë, se tani janë bërë bozë si "Amici", "X factor", etj. Në '92-shin ka ndodhur kjo gjë. U bë bujë në atë kohë. Pipo Baudo më hapi ca dyer dhe kështu unë nisa xhiron e koncerteve nëpër Austri, nisi karriera e muzikës klasike.

    Austrinë e mendonit si vendin e sfidave të reja në muzikën violinistike?
    -Çdo vend në Europë është vend i sfidave, por për muzikën shtetin më interesant e që të vë vërtetë përballë shumë sfidave në muzikë unë quaj Italinë. Sepse Italia ka qenë vatra. Nuk dua të mohoj me këtë se shtete si Gjermania, Austria nuk kanë qenë vatra. Ato janë vatra, ashtu si dhe Franca, tashmë është dhe Rusia, por për mendimin tim Italia ka qenë e mrekullueshme si vend-zgjedhje për sfidat me muzikën.

    Dhe kur filluan gazetat të shkruanin gjithë ato vlerësime që po shkruhen e dëgjojmë sot?
    -Filluan pra në epokën e Pipo Baudos. Nisën të shkruanin gazetat shprehje të tilla si "Paganaini i ri". Çfarë nuk thanë italianët në atë periudhë. Kjo erdhi edhe sepse unë bëra një version autentik të Paganinit, Kapriçon 24. U pëlqye shumë. Gjithsesi unë vazhdova karrierën me muzikën klasike që nga ai moment, por erdhi një moment tjetër që unë fillova të lodhesha sepse prezantoja pesë-gjashtë programe: një me koncerte, një me sonata, një si virtuozit. Të gjithë zgjidhnin programin me virtuozizma. M'u bë edhe muzika si punë zyre, por t'i biesh violinës është art. Kështu që unë fillova ta ndjeja veten ngushtë me muzikën klasike dhe fillova të hapja pak horizonte përtej klasikes. Fillova pak me xhazin, bluzin. Kjo nisi me qëndrimin tim në atë periudhë në Nju Jork.

    Sa kohë qëndruat në Nju Jork?
    -Gati një vit fiks, por me gjithë koncertet e kam frekuentuar dy vjet.

    Nëse për italianët ishit "Paganin i ri", për publikun e Nju Jorkut kush ishit, sipas referencave të kritikëve të muzikës ose sipas gazetave?
    -Ishte akoma faza e eksperimenteve. Artikujt dhe vlerësimet erdhën më vonë në Nju Jork. Pasi në atë kohë nuk ishte periudha e vlerësimeve në Nju Jork.

    Kur ishte?
    -Kur bëra koncertin me Lucio Dalla-n, me atë artistin "e çmendur". Aty nisën artikujt e parë "Artisti nga Shqipëria që luan me Lucio Dalla-n".

    Duke ju njohur nga afër, dukeni "me këmbë në tokë", i thjeshtë, natyral në sjellje. Si ka mundësi që transformoheni aq shumë në skenë, dukeni shumë virtuoz, shumë rebel, krejt ndryshe nga njeriu që kam përpara?
    -Ndodh natyrshëm, sepse unë jam rritur në skenë. Kur kam qenë i vogël, koncertin e parë e kam bërë në Durrës, kur isha 5 vjeç. Recitalin e parë e bëra në Teatrin "Aleksandër Moisiu", isha 7 vjeç. Isha foshnje. Kur ngjitem në skenë më duket akti më normal më intim. Jam më vetvetja kur jam më skenë, sepse pjesa tjetër jashtë saj është plot probleme, trazira, shqetësime, turbullira. Madje tashmë para koncerteve shqetësohesh edhe a hyjnë miqtë e tu në koncert apo jo, a gjetën vend të mirë apo jo. Këto janë halle të mëdha se u ngelet hatri miqve (qesh). Kur vjen momenti që ti pret skenën, mbyll telefonin, përqendrohesh dhe më në fund jam rehat, bëj atë që duhet të bëj, jam në momentin që lidhet shpirti im me një instrument që është violina dhe me atë unë transmetoj atë që dua të them.

    Pra rruga juaj paska qenë e gjatë dhe megjithatë me këto zbritjet dhe ngjitjet nga toka në "qiellin e muzikës", besoj se kanë sjellë gjëra të bukura, sfida, emocione....
    -Emocione...? Dje, për shembull, kur erdha këtu në Tiranë për festën e Europës, erdha i gëzuar se konteksti ishte shumë i këndshëm. Koncerti u bë në teatrin e Operës dhe Baletit në Tiranë. Na kishte ftuar Ettore Sequi dhe Arditi prezantonte. Ishin të gjithë ambasadorët. Erdhi një moment që më preku, sepse po flitej që Shqipëria akoma nuk ka marrë statusin e kandidatit për të hyrë në BE. Kjo domethënë që ti nuk je ende anëtare e kësaj vëllazërie, e një familjeje. Të jesh anëtar i kësaj familjeje duhet të kesh në rregull ca kritere. Ne që s'jemi aty, akoma nuk kemi të drejtë të bëjmë as kërkesën. Këtu ka diçka që nuk shkon, edhe pse unë nuk merrem me politikë. Nuk e di se çfarë nuk shkon, por ideja është që secili nga ne të kërkojë e të jap një dorë.

    Ju artistët e keni dhënë një dorë. Ne kemi korifenj të skenave evropiane: jeni Ju, është Tedi Pavaramin, Inva Mula, Saimir Pirgu, etj, etj.
    -Po. Ne artistë e kemi dhënë dorën. Prej vitesh na quajnë ambasadorët e kulturës shqiptare. Ne marrim më të mirat e Shqipërisë dhe i çojmë nëpër botë. Por personat që merren me këtë punë, politikanët le të gjejnë një rrugë, të bëjnë një marrëveshje që të paktën të dimë ç'të themi edhe ne. Unë po shoh ndryshime këtu. Kur kam ardhur në 2000-n unë kisha frikë të vija. I thashë Arditit "Të lutem, eja më merr në aeroport". Isha akoma me përshtypjen e aeroportit si një kolibe me ushtarë aty tek dera e tij, me automatikë që të prisnin. Tani i sheh shumë ndryshe gjërat në Shqipëri.

    Mendon se kjo pengesë e hyrjes në BE ka të bëjë me drejtësinë, ligjet, korrupsionin e politikanëve?
    -Unë këto gjëra nuk kam si ti di. Por mendoj se janë poliotikanët ata që ka më shumë në dorë të bëj diçka dhe sa më shpejt. Edhe Europa po kalon një fazë jo të këndshme, për sa i përket perspektivave ekonomike.

    Ju gjatë bisedës thatë që mentaliteti i italianëve për shqiptarët ka ndryshuar. Konkretisht si mendojnë në këtë periudhë?
    -Në Itali konkretisht Shqipëria konsiderohet si fqinjë. Ata thonë "Është dera ngjitur me ne". Shumë vite me parë bëhej alarmante çdo e keqe që bënin shqiptarët: "shqiptari" vrau këtë, ky "shqiptari" preu këtë. Tani nuk ka më tendenca për alarme të tilla në media.

    Pra ka një dëshirë të italianëve që ne të jemi në BE?
    -Unë di që italianët e dinë përkryer historinë tonë më të mirë, e dinë që ne kemi pasur një Skënderbe, e dinë çfarë ndodhi me vendin tonë. E dinë se jemi ndryshe nga sa jemi përgojuar dhe tani unë dëgjoj plot miq italianë që thonë hajde të bëjmë "vakancën" në Shqipëri, jo vetëm se është më pak e kushtueshme por edhe se e dinë që ka stabilitet. Por nuk duhet ta presim ndihmën vetëm nga bota, duhet të ndihmojmë më shumë vetveten.

    Në ç'mënyrë?
    -Mua më ka mbetur peng për shembull, kur isha në një koncert në Paris, regjisori që fitoi pesë çmime oskar Michel Hazanavicius, bëri një artikull për mua në "L'Express". Artikulli bëri bujë në Francë. Koncerti u bë që të më njihnin njerëzit konkretisht në skenë pas artikullit. Dhe, unë shkova në Paris, fola nëpër radio, e shumë media. Koncertin e organizoi një djalë nga Shqipëria që quhet Rrezart Jasa, një organizator shumë i mirë. Ndodhi diçka shumë e çuditshme. Kisha të ftuar në koncert ambasadorin dhe stafin e Ambasadës Shqiptare në Paris dhe nuk munda të ftoja asnjë nga Ambasada Italiane, (edhe pse unë e kam në pasaportë edhe kombësinë shqiptare, italianët mburreshin me mua). Çfarë ndodhi në këtë moment?! Unë pashë 20 persona nga Ambasada Italiane, përfshi ambasadorin dhe gjithë të tjerët dhe nuk pashë asnjë person nga Ambasada Shqiptare. Personalisht më preku kjo gjë. Më bëri të mendoj se ambasadat tona, që duhet të jenë receptorët përmes të cilëve ne të përfitojmë për anëtarësimin në BE dhe që të na hapen dyert në Europë, nuk e kryejnë këtë fundksion. Çdo njeri që është nëpër botë përfaqëson, jo vetëm veten e vet, por edhe kombin. Flas për kombin për atë që quhet mëmëdheu, vendi ku ke lindur. Bota sot është vërtetë në lëvizje, por askush as në Nju Jork, as në Romë, as në Francë nuk e mohon vendin ku ka lindur.

    - rene1234, in 5 years
  • ^^

    - rene1234, in 5 years
  • HMjAfFs1_x4
    - rene1234, in 5 years
  • ^^
    - rene1234, in 5 years
  • Shqiptari i suksesshem me yjet boterore

    Keni qenë në koncertin e Busta Rhymes, apo keni dëgjuar për këtë ngjarje? Keni besuar se vërtet një shqiptar mund të ketë kontakte të zgjeruara me superyjet botërore që ai mund t’i sjellë në Kosovë dhe të cilët ju keni ëndërruar t’i shihni?
    Është Nexhat Morina, shqiptari i cili jeton në Zvicër dhe i cili punon për agjensinë më të madhe zvicërane dhe evropiane të organizimit të koncerteve MOS Music Entertainment. Ka kontakte me shumë artistë të njohur botëror, disa prej tyre i ka sjellur edhe në Kosovë. Nga afër e përjeton me qindra herë brenda vitit atmosferën e punës me yjet e mëdha botëror, kërkesat që ata kanë dhe çdo gjë tjetër.
    Intervistoi: Arnolld Korenica
    The Game…
    Kush është Nexhati, ku jeton dhe si e përkufizon profesionin të cilin e ushtron?
    Nexhati: Unë jetoj në Zvicër, në Biel/Bienne. Kam kryer shërbimin ushtarak në Zvicër. Unë mbaj dy punë, vërtet nuk e di se cilin e kam profesion primar, megjithëse më shumë jam i përkushtuar në menaxhimin dhe aranzhimin e koncerteve për kompaninë MOS Music Entertainment.
    Si shkove në Zvicër dhe a ke menduar ndonjëherë se do të kesh suksese të tilla?
    Nexhati: Isha 17 vjeç kur u largova nga Kosova. Familjen e kam pasur në Gjermani, madje edhe gjyshi im ka qenë atje, kurse unë kalova në Zvicër sepse babai im nuk më lejoi as se si që të lëshoj Kosovën. Isha nxënës i shkëlqyeshëm, kurse braktisa shkollën dhe ika jashtë vendit. Qysh nga rinia ime e hershme kam qenë roker, ‘hipie’ i gjallë. Por, kurrë nuk kam besuar se një ditë do të kaloj në gangsta rap.
    Me cilët artistë ke punuar deri tani dhe me cilët artistë botëror nuk je takuar ende?
    Nexhati: Deri tani kemi punuar me shumë artistë, duke filluar nga ‘Old School’ deri te “New School. Kemi punuar prej KRS-One, mësuesit të hip-hopit, deri te Eminemi. Kemi punuar me Jay-Z, Kanye West, Lludakris, Snoop Dogg, Busta Rhymes, Cypress Hill. Wu-Tang Clan, Ice Cube, Sean Paul, The Game, Akon. Ka edhe shumë e shumë të tjerë. Me cilët nuk jam takuar ende? Dr.Dre ka refuzuar ofertën më të madhe që mbahet mend, por nuk jam takuar as me Lil Wayne, i cili ka një ndalesë për udhëtime në Europë për shkak të problemeve ligjore. Këta dy reperë, ende nuk i kam takuar.
    B-Real nga Cypress Hill…
    Me yje femra keni punuar ndonjëherë?
    Nexhati: Po, kemi punuar me Ciara, Lil Kim, Missy Elliot, kurse të punosh me Adele dhe Jennifer Lopez është problem, pasi ata nuk bëjnë kurrë turne evropiane – organizojnë një deri në dy koncerte të mëdha në vit.
    Cili koncert ka qenë më i miri për ju, kur dihet se keni përjetuar dhe aranzhuar me mijëra koncerte deri tani në karrierën tuaj?
    Nexhati: Po, ka shumë. Kur flasim për koncertet, mua personalisht më ka pëlqyer koncerti i Unikkatilit në Zvicër, sepse aty është dëgjuar vetëm publiku, që i dinte të gjitha këngët në mend. Aty isha mysafir i koncertit, kurse të gjitha autostradat e Zvicrës para dhe pas koncertit kanë qenë plot me flamuj kombëtarë. Tipike për traditën tonë, e cila m’u kujtua në ato momente, pasi nuk e kam përjetuar një kohë të gjatë.
    Keni udhëtuar shumë, veçmas me yje të mëdhenj botëror. Çfarë mund të na tregoni për jetën e këtyre yjeve V.I.P, me të cilët keni qenë bashk nëpër turne?
    Nexhati: Yjet e mëdha bëjnë një jetë të veçantë. Çdo hotel apo prapaskenë për artistët me të cilët unë kam punuar kanë pasur kërkesa të mëdha. Madje kërkonin produkte që nuk ekzistonin në Zvicër dhe ka pasur raste kur është dashur të udhëtoj tërë natën me veturë për të blerë një gjë fare të thjeshtë. Kushtet i kanë në nivel jashtëzakonisht të lartë. Nuk do ta harroj kurrë kur në një prej festivaleve Eminem dhe Jay-Z direkt nga aeroporti ateruan në skenë me helikopter. Edhe Rihanna ka kërkesat e mëdha. Ajo kërkonte tri frizere, 10 kilogram akull dhe tri banjo në Hotel Hilton rezervim komplet, me Whirlpool Jacuzzi dhe gjithçka tjetër të nivelit më të lartë.
    Cili është ushqimi dhe cilat janë pijet e preferuara të këtyre yjeve V.I.P botëror?
    Nexhati: Ushqimi më i preferuar i tyre është pulë me oriz, sushi japoneze dhe biftek, kurse pijet më të preferuara janë Hennesy, Jamaica Rum, Vodka Grey Goes, Moet, Tequila Patron dhe Conjure.
    Me cilin artist ke kaluar më së miri dhe me cilët mbani ende marrëdhenie të mira private?
    Nexhati: Kam raporte të mira me Lludacris, X-Zibit dhe Cypress Hill. Me Lludacris njihemi familjarisht, kurse sa i përket X-Zibit mjafton të them se kam qenë në shtëpinë e tij në San Diego të Los Angelesit. Ka pasur raste kur edhe kam pasur probleme me artistë, sepse shumë artistë të racës së zezë mendojnë se ne raca e bardhë jemi racistë, por i kam tejkaluar lehtë këto probleme sepse jam rritur këtu dhe thuajse me çdo racë kam kaluar mirë dhe jam integruar me sukses.
    Çfarë mendon për artistët shqiptarë, a janë të denjë sa për t’i quajtur V.I.P?
    Nexhati: Nuk mund të them se artistët e Kosovës janë V.I.P. Nuk funksionin asgjë në Kosovë. Nuk ka të drejtë autoriale dhe asnjë radio nuk funksionon si duhet. Dhe asnjë artist i ri nuk zbulohet, sepse nuk funksionin asgjë. Kam respekt për grupin NR dhe White OG, që dikur kanë qenë liderët e ‘underground’ rap dhe në këngët e tyre kanë pasqyruar realitetin.
    Sipas jush, a ka gjasa që ndonjëri prej këtyre artistëve aktualë, që janë në top të skenës shqiptare, të shpërthejnë në skenën botërore të muzikës?
    Nexhati: As se si. Rita Ora dhe Action Bronson dihet se tashmë janë shqiptarët më të famshëm në botë në sferën e muzikës, kurse mundësinë për sukses ndërkombëtar ka pasur edhe Unikkatili, por Rebeli është rebel dhe ai ka refuzuar këtë mundësi.
    Siç e dimë keni kontakte me reperin Rebel a.k.a Unikkatil, i cili është i njohur në gjithë trojet shqiptare. Jeni ndër të paktë njerëz që keni kontakte me të. Si e vlerësoni këtë kontakt të rallë me një prej reperëve më të mirë që ka gëzuar historia e repit shqiptar? A mund të zbulosh për fansat e tij ndonjë detaj interesant?
    Nexhati: Po, kam kontakte me të gjithë anëtarët e TBA. Unë mund të them se në fillim i kam dëgjuar amerikanët, teksa më pas Unikkatili ishte i pari që bëri gangsta rap në Kosovë. Albumi i parë i Unikkatilit, “Unikkatil prezanton TBA” është albumi më i mirë i të gjitha kohërave. Aty shumë shqiptarë kanë mësuar shumë gjëra dhe njerëzit e kanë ndjerë veten shqiptarë. Dhe i vetmi koncert i mbajtur në Zvicër i Unikkatilit nuk kishte leje nga shteti zvicërran, që e shihte Viktorin si nacist kundër Sërbisë. Punën më të madhe në këtë koncert e ka bërë Lorenc Palokaj. Por, se kush është Unikkatili i vërtetë do të shihni më 15 korrik në stadiumin e Prishtinës. Do të befasoheni të gjithë.
    Faqe të ndryshme nëpër rrjete sociale i shohin yjet botërorë si të kontrolluar nga i ashtuquajtur rendi i ri botëror, apo “Illuminati”. Edhe juve ju kanë cilësuar shpeshherë si të tillë. Na trego çfarë është ky fenomen?
    Nexhati: Shpeshherë më thonë se edhe unë jam Illuminati. Kjo është bërë shumë e madhe nëpër internet. I kanë përzier shumë e shumë gjëra, kurse unë kam lexuar shumë për Illuminatin. Ekziston qysh nga viti 1776. Mund t’iu them që të shikoni datat e artistëve të cilët kanë vdekur dhe shikoni se çfarë mund të gjeni të përbashkët. Dhe mos iu besoni teksteve apo rrobave të yjeve të mëdha. Në ditën që një artist i madh nënshkruan kontratë me një ‘label’ të madh si Def Jam Record apo Cash Money Records etj., për mua ai artist e ka nënshkruar me gjakun e tij !
    Shumë koncerte janë organizuar së fundmi në Kosovë. Me cilat kompani ke punuar deri tani?
    Nexhati: Tani për tani kam punuar vetëm me NextLevel dhe Duplex Club Prishtina. Mendoj se do të punojmë edhe me agjensione tjera kosovare.
    Dhe, shpresoj që në fund ta kesh rezervuar ekskluzivitetin për ne. Kush do të jenë artistët e mëdhenj që do të performojnë në Kosovë gjatë këtij viti dhe vitin e ardhshëm?
    Nexhati: Do të ketë shumë artistë të mëdhenj vitin tjetër të cilët do t’i zbuloj kur të vijë koha ekskluzivisht për Telegrafin, pasi e kam problem të merrem me mediat tjera sepse ka shumë keqkuptime dhe keqpërdorime nga mediat në Kosovë. 100% është i sigurtë koncerti i Busta Rhymes, por edhe disa artistë të tjerë të cilët me kohë do t’i zbuloj për Telegrafin pasi të përfundojnë festivalet në Evropë. Në tetor do të vijë njëri nga legjendat e N.W.A që përbëhet nga Ice Cube, Dr. Dre dhe Eazy E.
    - JoniTTML, in 5 years
  • Tetovë, Ferid Murati nderohet me ‘Doctor Honoris Causa’

    Tetovë – Nobelisti shqiptar Ferid Murad u shpall sot “Doctor Honoris Causa” i Universitetit Shtetëror të Tetovës. Me këtë vendim të Senatit të USHT-së, nobelisti Ferid Murat vlerësohet lartë për punën kërkimore.
    “Senati i USHT-së në mbledhjen e mbajtur më 31 maj të vitit 2012 mori këtë vendim. Profesor doktor Ferid Muradit i jepet Titulli ‘Doctor honoris causa’ i Universitetit Shtetëror të Tetovës. Ky titull i jepet për meritat e jashtëzakonshme për krijimin e kushteve në fushën e arsimit dhe shkencës, ruajtjen e vlerave dhe dinjitetit njerëzor për ngritjen dhe zhvillimin e mendimit shkencor dhe akademik”, tha Vullnet Ameti, prorektor për shkencë i USHT-së.
    Për nobelistin shqiptar Ferid Murad, i cili numëron deri tani 16 tituj “Doctor Honoris Causa”, titulli i sotëm do të zërë një vend të veçantë, pasi i jepet nga universitetit shqiptar i Tetovës.
    “Të marrësh këtë titull nderi nga i vetmi universitet shtetëror shqiptar që ndodhet kaq afër vendlindjes së babait tim Llakavicës është gjë e veçantë për mua! Unë e dua kërkimin shkencor, mësimin dhe kujdesin për pacientin dhe kam dhënë maksimumin tim për të bërë të mundshme këto gjera, dhe mendoj se shumë njerëz nuk kënaqen me punën si kënaqem unë, dhe diçka, nuk e kam në plan të dalë në pension, do punojë gjithmonë. Shpresoj që të ndihmoj edhe këtë universitet, Universitetin Shtetëror të Tetovës që Maqedonia t’i ketë këto gjëra në të ardhmen”, tha prof.dr.Ferid Murad.
    Paraprakisht nobelisti Ferid Murad është takuar edhe me ambasadorin e Republikës së Kosovës në Maqedoni Ylber Hysa, i cili i ka dhuruar ikonën e nobelistes tjetër shqiptare Nënë Tereza. “Është kënaqësi që nobelistit tonë t’i dhurojmë këtë skulpturë që simbolizon nobelisten tjetër, e që reflekton një unitet shpirtëror të vlerave për çka ne si shqiptarë jemi krenarë”, tha Ylber Hysa, ambasador i Kosovës në Maqedoni. Në këtë manifestim, përveç figurave politike nga Maqedonia, morën pjesë edhe përfaqësues universitetesh nga të gjitha trojet shqiptare.
    - JoniTTML, in 5 years
  • ^^ Ketu nuk po shkrunë se per çka e ka marrë çmimin Nobel ky..

    Ky ka qene anëtar i ekipit te farmaceutëve qe e kanë shpikë Viagrën! :cheers:
    - Arbenit, in 5 years
  • ^^ Mos me e pase nderru mbiemrin, JayZ-së i kish ra te fikët duke u mundu me e theksu fjalen sahatçiu.. hihihi

    - RolexAL, in 5 years
  • ^^ Ketu nuk po shkrunë se per çka e ka marrë çmimin Nobel ky..

    Ky ka qene anëtar i ekipit te farmaceutëve qe e kanë shpikë Viagrën! :cheers:
    Shqiptaret kane shpikur gjera qe te ngrene ne kembe!!...
    - doctorx, in 5 years
  • ^^ Ketu nuk po shkrunë se per çka e ka marrë çmimin Nobel ky..

    Ky ka qene anëtar i ekipit te farmaceutëve qe e kanë shpikë Viagrën! :cheers:

    fotoja nga laboratori i tyne :D
    - Huti, in 5 years
  • ^^:lol:
    - JoniTTML, in 6 years
  •,0,214,314_.jpg (

    Is Paul Walker an Albanian-American?
    - Kosovaar, in 6 years
  •,0,214,314_.jpg (

    Is Paul Walker an Albanian-American?
    - Pelasgian, in 6 years

    Yeah, but isn't IMDb a more reliable source?
    - Kosovaar, in 6 years
  • Yeah, but isn't IMDb a more reliable source?

    i don't know un vetem ne wiki pe gjej qe po shkruan ashtu
    dhe IMDB i ka infot prej wiki
    - Pelasgian, in 6 years
  • Përkujtohet Vangjel Zhapa

    Njeriu që ringjalli Lojërat Olimpike që sot mbahen rregullisht është Vangjel Zhapa, lindur në vitin 1800 në Labovë të Gjirokastrës.

    Ndërsa në Athinë është një muze kushtuar atij, në Shqipëri, vendin e tij të lindjes, banesa e Zhapajve në Labovë është e rrënuar. Ai ka kontribuar shumë për Shqipërinë, ku ndërtoi 120 shkolla, Greqinë ku rikthehu Lojërat Olimpike moderne, por dhe Rumaninë ku jetoi gjatë dhe krijoi bizneset e tij.

    Në nder të tij në vendin e lindjes është përkujtuar vepra e këtij filantropi të madh. Flaka olimpike është ndezur në këtë vend ku qëndron banesa ku është lindur dhe rritur njeriu që në vitin 1856 i propozoi mbretit gjerman të Greqisë, Otto, rilindjen e olimpianizmit modern. Ai investoi pasurinë e tij për këto lojëra.

    Shtëpia e Vangjel Zhapës në Labovë, një momument arkitektonik i rrallë, është duke u shembur së bashku me emrin e tij. Restaurimi kërkon fonde që nuk mund të ofrohen nga komuna Odrie.

    Vangjel Zhapa meriton të kujtohet për çeljen e më shumë se 120 shkollave brenda territorit shqiptar ku mësohej krahas greqishtes edhe shqipja. Ndërkaq emri i tij nderohet në nivel europian mes filantropëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave.

    - rene1234, in 6 years
  • <---:nuts::bash:
    - Pelasgian, in 6 years
  • qFwILkzvVJQ&feature=g-all-u
    - Huti, in 6 years
  • Laura Mersini eshte nje astrofizikante me fame botrore. Un kam pare disa programe ne history, discovery dhe national geographics kur Laura ishte ne te njejten podium me shkenctar te tjer superstar si Michio Kaku dhe te tjere. Fusha e saj eshte per teorine unifikuese te gravitacionit me quantum physics qe gjithashtu eshte edhe fjala e fundit ne shkencen e astrofizikes.

    Nje femer ekstremisht gjeniale!
    - AlbLibretarian, in 6 years
  • <---:nuts::bash:

    Vangjel Zhapa duhet te ishte ne shqip dhe zhapa eshte mbiemer i zones se tepelenes dhe mallakastres.
    - KingGenti, in 6 years
    - KingGenti, in 6 years
  • Al Pacino has albanian blood , origin from Kruja

    Al Pacino ka gjak shqiptar, origjinen nga Kruja
    - gjergjkastrioti, in 6 years
  • Rita Ora Bags Third UK No 1 Single

    20:02, Sunday, 19 August 2012
    Rita Ora has landed her third UK No 1 - the first artist this year to have three number one singles in a row.

    Following a hit collaboration with DJ Fresh, Rita's solo debut R.I.P took the charts by storm back in May.

    And her latest track, How We Do (Party) went straight to the top of this week's Official UK Singles Chart, knocking last week's chart-topper, Wiley, into second place with Heatwave.

    Emeli Sandé was a new entry at No 3 with Read All About It Pt 3, while Elbow's One Day Like This re-entered the top 40 at No 4 after 186 weeks in the chart, thanks to their performance at the Olympics closing ceremony.

    Calvin Harris dropped three places to No 5 with We'll Be Coming Back.

    It proved a good week for Emeli Sandé, because she managed to reclaim the top spot in this week's Official UK Album Chart to add to her 3rd place singles chart entry.

    Her LP Our Version of Events could soon overtake Adele's 21 as the biggest-selling album of 2012.

    Paloma Faith's Fall To Grace also climbed this week to take the No 2 spot, while Ed Sheeran's + rose to No 3.

    Amy Macdonald's Life In A Beautiful Light climbed 13 places to No 4, and Maroon 5's Overexposed rounded out the top five.

    The Official UK Top 10 Singles...

    1 (-) Rita Ora - How We Do (Party)
    2 (1) Wiley - Heatwave (ft. Ms D)
    3 (-) Emeli Sande - Read All About It Pt 3
    4 (125) Elbow - One Day Like This
    5 (2) Calvin Harris - We'll Be Coming Back (ft. Example)
    6 (-) Kate Bush - Running Up That Hill
    7 (4) Florence + the Machine - Spectrum (Say My Name)
    8 (-) Trey Songz - Simply Amazing
    9 (-) Porter Robinson - Language
    10 (5) Redlight - Lost In Your Love

    - Buki, in 6 years
  • Rita may very well be the most popular Albanian singer of all time (worldwide).
    - Buki, in 6 years
  • xtek9d
    - rene1234, in 6 years
  • iXrsE4KMbVE&
    - Arbenit, in 6 years
  • Al Pacino has albanian blood , origin from Kruja

    Al Pacino ka gjak shqiptar, origjinen nga Kruja
    :lol: Kjo nuk duhet te jet ne seksionin e humorit, dhe jo ktu? Ne cilen rruge ne Koruje ka jetuar Alfons Pacini? Mos ka qen komshi me Gjergji Bushatin, se edhe ai me duket nga Kruja eshte
    - Grupi_Armiqsor, in 6 years

    Foto Ardian Grezda
    - Arbenit, in 6 years
  • Arta Musaraj merr çmimin “International Sokrates Award''

    Vlerësohet si një nga pesë shkencëtarët më të spikatur të fushës së komunikimit

    Profesoreshë Doktor Arta Musaraj merr çmimin “International Sokrates Award” si një nga pesë shkencëtarët më të spikatur të fushës së komunikimit për vitin 2012. Si e vetmja përfaqësuese ballkanike në universitete prestigjiozë si i Vjenës dhe i Romës që njihen si universitetet më të mëdhenj të Europës, Komiteti Sokrates, i Akademisë së Oksfordit dhe Asambleja e Çështjeve të Europës, pas një analizimi të kujdesshëm të mbi 500 kandidatëve, ndër 50 më të përzgjedhurit sipas kritereve të mirëpërcaktuara, ia dorëzoi këtë çmim Arta Musarajt.
    Krijuese dhe drejtuese e Revistës Shkencore Ndërkombëtare “Academicus”, e të vetmes revistë shkencore në fushat socialë ekonomike dhe ligjore në gjuhën angleze në Shqipëri, pjesë e librarisë elektronike më të madhe në botë "Academic Search Complete" Prof Dr. Arta Musaraj është ftuar nga Instituti i Politikave Botërore në Uashington, në një referim mbi komunikimin ndërkulturor dhe ndërfetar në Ballkan ne fund të këtij muaji dhe i organizohet një axhendë takimesh në kongresin amerikan.
    - JoniTTML, in 6 years
  • Më 5 tetor, Eliza Dushku sjell në atdhe dokumentarin
    TIRANE-Aktorja amerikane me origjinë edhe me shtetësi shqiptare, Eliza Dushku do të rikthehet muajin e ardhshëm në Tiranë. Ardhja e saj nuk do të jetë vetëm për të vizituar shtetin amë, por edhe për një eveniment të rëndësishëm.

    Lajmin e ka bërë të ditur nëpërmjet linjës telefonike bashkëprodhuesi i këtij dokumentari mjeshtri i fotografisë Fadil Berisha, i cili ka thënë për "Gazetën Shqiptare" se do të sjellë dokumentarin "Ende pa emër" dedikuar Shqipërisë. Premiera e shfaqjes së filmit dokumentar do të bëhet më 5 tetor në Tiranë, ndërsa më pas vijon edhe premiera në SHBA gjatë muajit nëntor. Filmi dokumentar është një pasqyrë e promovimit të pasurive dhe vlerave të Shqipërisë, ku janë përfshirë personalitete të forta, imazhe mahnitëse dhe shenja kulturore, si ushqimi, muzika, moda, sporti dhe jeta e natës. "E gjithë kjo kombinuar me një shije të zakoneve shqiptare dhe problemeve mjedisore, socio-ekonomike dhe politike me të cilat përballej vendi. Prirja ime për aventura do të përcaktonte tonin e një palë pushimeve aktive, siç edhe rezultuan", ka thënë Eliza, e cila është e kënaqur me rezultatin e arritur me këtë film dokumentar.

    Një vend të veçantë në këtë dokumentar zë Korça, vendlindja e saj, traditat gatimet dhe ceremonia e saj në promovimin e 'Birra Korçës' në gushtin e vitit të kaluar dhe vizita e saj në këtë fabrikë, etj. Përgjatë këtij dokumentari ajo është shoqëruar nga fotografi i famshëm Fadil Berisha.

    - rene1234, in 7 years
    - rene1234, in 7 years
  • Anila Rubiku, stilistja shqiptare e Borsalinos

    ITALI - Pjesëmarrja në Bienalen e Venecias qëlloi me fat për artisten shqiptare, Anila Rubiku, diplomuar në Akademinë e Brerës. Tashmë ajo është krijuesja e koleksionit të kapelave për firmën italiane të modës, Borsalino, për sezonin vjeshtë-dimër 2012-2013
    Çfarë kanë të përbashkët bunkerët me kapelat? Veç formës, i bashkon emri i Anila Rubikut, artistes shqiptare që vjet çoi të parët në Venecia, ndërsa këtë vit ka krijuar një koleksion të kapelave për firmën italiane të modës, Borsalino, për vjeshtën e dimrin 2012-2013. Anila ka lindur në Durrës e prej viteve ’90 jeton në Milano, ku erdhi për studime. Ajo tregon se edhe si studente nuk e kishte të lehtë t’i shpëtonte opinionit të krijuar nga mediat mbi shqiptarin, dhe se vuajti sa çdo bashkatdhetar i saj paragjykimet e racizmin: “Sapo ndizje televizorin, dëgjoje vetëm lajme mbi shqiptarët: prostitucion, drogë, emigrantë. Kur më pyesnin se nga vija e kur tregoja kombësinë time, isha e lidhur menjëherë me këtë imazh…”, tregon ajo sot.
    Studimet e para i ka bërë në Durrës, ndërsa në Milano ka ndjekur Akademinë e Brerës. Sot është artiste e afirmuar që ekspozon në të katër anët e botës: Angli, ShBA, Izrael, Zvicër, Ukrainë. Kur e pyet se si ndihet sot, të thotë natyrshëm se nuk i pëlqejnë kufizimet gjeografike, ndaj edhe projekti që paraqiti vjet në Venecia kishte për titull “Është më mirë të jesh qytetar i botës, sesa vetëm i një kombi”. Por megjithatë mbetet shumë e lidhur me Shqipërinë e veçanërisht me gjuhën shqipe: në një nga instalacionet e saj shkruan “Personi që mohon gjuhën e tij për të adoptuar një tjetër, ndërron identitet e pëson zhgënjime”.
    Së fundi keni nisur një bashkëpunim me Borsalino për koleksionin e ardhshëm vjeshtë/dimër 2012-2013. Si lindi bashkëpunimi?
    Ky projekt lindi pas një eksperience pozitive për të dyja palët, për mua si artiste, ashtu edhe për fondacionin “Borsalino” në Pavijonin Shqiptar në rastin e Bienales së 54-t të Venecias, që u zhvillua në qershor-nëntor 2011. Unë paraqita instalacionin e ri “Hats Protect Ideas” të përbërë nga 62 kapela. Borsalino S.P.A më kontaktoi për të bërë një Capsule Collection Uomo 2012-2013 të titulluar “Borsalino dà i numeri”, i cili u paraqit në janar tek Pitti Uomo 2012 në Firence, një ndër aktivitet ndërkombëtare më të rëndësishme të modës. Për herë të parë unë krijova një linjë mode. Ky projekt mbart jo vetëm vlerat e një marke “Made in Italy”, siç është Borsalino – një markë historike italiane, por edhe të tjera, si artin bashkëkohor, kulturën e historinë time si artiste. Këto vitet e fundit arti dhe moda janë të lidhura gjithnjë e më tepër. Kufiri që i ndan është shumë i hollë e shpesh njëra ndikon tjetrën. Gjatë gjithë realizimit të projektit më kujtoheshin momente të së kaluarës, si për shembull durrsakët e vjetër, kur dilnin të dielave në mëngjes nga Vollga thoshin “ai zotëria atje me borsalinën në kokë”. E për një durrsak një borsalinë është një Borsalino e jo çfarëdolloj kapele.
    Çfarë përfaqëson kapela për ju? E keni pasur temën tuaj edhe vjet në Bienalen e Venecias.
    Historikisht në cilindo besim fetar, kulturë, gjini, vend, të varfër apo të pasur, koka është e mbledhur/mbuluar.
    Po shpjegohem më mirë: kur i lutesh Zotit, në shenjë respekti ndaj tij, në kishë, xhami apo sinagogë, funksionon i njëjti rregull: koka duhet të jetë e mbuluar, me një kapelë, shami, qeleshe, kippah. Një mbret, mbretëreshë, fshatar, qytetar apo malësor historikisht gjithmonë kanë pasur një kapelë apo kurorë në kokë. Shpesh kapela ka qenë një objekt për të dalluar klasën, fenë apo kulturën së cilës i përket një person. Sot kapela si objekt ka vlera të tjera që janë shtuar me kohën. Jemi në 2012-n, por nuk ka humbur kurrë cilësinë për të cilën ka lindur: “të mbrojë kokën” nga shiu, era, i ftohti, i nxehti, por edhe të mbrojë idetë që janë brenda një koke: “Hats Protect Ideas”, siç quhej edhe instalacioni im i paraqitur në Venecia. Në instalacionin e Bienales së Venecias keni çuar 62 kapela burrash, mbi të cilat gra të huaja me banim në Itali kanë qëndisur secila një frazë.
    Cili është filli që i lidh ato shprehje, ç’keni gjetur të përbashkët e të veçantë?
    Ftova disa gra, që kanë emigruar e jetojnë në Europë, të merrnin pjesë ne projektin tim të Bienales, duke qëndisur historinë e tyre personale të emigrimit mbi 62 kapelat e prezantuara. “Një fije e një gjilpërë” që lidhi këto gra, ishin problemet e tyre të emigrimit, duke jetuar në vende të ndryshme. Një histori e treguar pikërisht nëpërmjet një fijeje e një gjilpëre.
    Pse në njërën prej kapelave tuaja keni zgjedhur të shkruani:
    “Everybody I met in those years asked me if I came with a boat like all the Albanians arrived in Italy. My only fault was being in Italy. It was OK for me to become a prostitute but not an Artist”?
    Po, kjo frazë është qëndisur mbi një nga 62 kapelat. Flasim për vitet ‘90. Emigracioni shqiptar në Itali ishte një fenomen i jashtëzakonshëm. Situata nuk ishte e lehtë për një shqiptare studente si unë në ato vite në Milano. Sapo ndizje televizorin, dëgjoje vetëm lajme mbi shqiptarët: prostitucion, drogë, emigrantë. Kur më pyesnin se nga vija e kur tregoja kombësinë time, isha e lidhur menjëherë me këtë imazh…, por koha është ilaç për të gjitha gjërat.
    Në instalacionin tuaj me titull “Lanscape Legacy” 2012 keni kaluar nga kapelat te… bunkerët. Në formë shumë të ngjashme, edhe pse si objekte përfaqësojnë dy botë shumë të largëta mes tyre. Çfarë mendoni se përfaqësojnë bunkerët tuaj në miniaturë për një artdashës jo shqiptar?
    Janë që të dyja të rrumbullakëta e të ngjashme si forma, por jo në vlerat që ato sjellin e simbolizojnë. Një kapelë Borsalino mbart në vete vlera të mrekullueshme që lindën në 1856-n në Alessandria dhe vishet me krenari. Një bunker shqiptar është një objekt tipik i një arkitekture lufte. Për më tepër, një bunker i rrumbullakët si ata që gjenden në Shqipëri është një objekt tipik i arkitekturës shqiptare gjatë diktaturës së Enver Hoxhës. Në Shqipëri nga ana arkitektonike nuk ka shumë objekte që përfaqësojnë atë periudhë, përveç pallateve 5-katëshe. Por bunkeri dhe mentaliteti i bunkerit përfaqëson më mirë se gjithçka atë periudhë historike, politike dhe gjeografike. E çuditshme, por e vërtetë. Ky projekt “Lanscape Legacy” i bunkerëve shqiptarë u paraqit për herë të parë në Ukrainë (ish-vend i bllokut sovjetik) e kishte edhe një arsye pse të paraqitej atje. Ky lloj mentaliteti nuk ndryshon kollaj. Vazhdon e trashëgohet edhe në vlerat e politikanëve të Shqipërisë sot. Është një trashëgim i një peizazhi shqiptar i së djeshmes e të sotmes.
    Në punët tuaja ndihet një traditë e rrënjosur e endjes, thurjes dhe qëndisjes. Kush ju ka mësuar të qëndisni?
    Në familjen time të gjithë dinë të qëndisin me dorë e me makinë qepëse. Është një vlerë e traditë familjare që trashëgohet prej brezash. I kemi duart flori, them unë.
    Keni studiuar në Shqipëri e në Itali. Si e vlerësoni shkollën shqiptare? Po artistët e tjerë shqiptarë në Itali?
    Një ndër momentet e rëndësishme të formimit tim si artiste janë bazat e 4 vjetëve të studimit në Liceun e Durrësit. Nuk ishte vetëm piktura apo skulptura, ishte e gjithë atmosfera e studimit. Dashuria për artin në të gjitha fushat nga viola tek pianoja, violina e kantoja. Një pjesë e mirë e artistëve durrsakë, si Gavril Priftuli, Nikolet Vasija, Nelo Lukaci, kanë lënë gjurmë të rëndësishme në formimin tim si artiste. Shqipëria është një vend shumë i vogël, e megjithatë janë të shumtë artistët e personazhet kreativë që po njihen nëpër botë. Ka ardhur koha të njihemi për gjëra të mira, pozitive e kreative, sepse për të këqijat jemi mjaft të njohur.
    ( i Italisë/BalkanWeb)
    - rene1234, in 8 years
  • ah056q2es_E
    - rene1234, in 8 years
  • DYmW8FWLnhY
    - rene1234, in 9 years
  • Bustet e personaliteteve shqiptare esht iniciativ e mir.
    - KoH1980, in 9 years
  • ^^ :ohno:
    - Arbenit, in 9 years
  • Klerike si ky sa me shume pacim:)
    - rene1234, in 9 years
  • Emision me personalitetet me te shquara shqiptare te diteve te sotme:

    1. Saimir Strati, artisti me 6 rekorde Guiness
    - rene1234, in 9 years
  • 2.Erald Dervishi, mjeshter nderkombtar i shahut

    - rene1234, in 9 years
  • 3. Ymer Pampuri,Kampioni i vetem olimpik per Shqiperine

    - rene1234, in 9 years
  • _3dre5mD018#!
    - rene1234, in 9 years
  • Video recorded in Kosovo! :)
    - Lumibree, in 9 years
  • Kenget e kesaj cupes nuk me pelqejne fare po me vjen shume mire per kete video. U shqyen serbet duke bere "dislike" :D
    - Ermir, in 9 years
  • Elis Guri, July 6, 1983 in Shkodër

    Elis Guri is an Albanian male wrestler who competes internationally for Bulgaria.
    - TERZIev, in 9 years
  • ^^
    - RolexAL, in 9 years
  • ^^
    Elis is a world champion, Albanian Wrestling Federation did a big mistake with him, letting him away...anyway he is a great man, and great athlete, so congratulations to Bulgaria that supported him to realise his dreams:)
    - rene1234, in 9 years
  • ^^
    Elis is a world champion, Albanian Wrestling Federation did a big mistake with him, letting him away...anyway he is a great man, and great athlete, so congratulations to Bulgaria that supported him to realise his dreams:)

    yes bulgarian wrestling federation is one of the best in the world and i hope to see Guri with more titles and medals :)
    - TERZIev, in 10 years
  • cckJuP1lvHc
    - rene1234, in 10 years
  • NSpy-dY32Fs
    - rene1234, in 10 years
  • Dritan Abazovic Political Scientist and The Youngest Members of Parliament of Montenegro
    - Alban_G, in 10 years
  • From left Mirash “Mick” Dedvukaj District Director for the U.S. Citizenship and Immigration Services
    - Alban_G, in 10 years
  • Mark Gjoni (Gjonaj) is a United States politician of the Democratic Party for District 80 in the New York State Assembly
    - Alban_G, in 10 years
  • Dritan Abazovic Political Scientist and The Youngest Members of Parliament of Montenegro

    Abazovic?? wtf?
    - KingGenti, in 10 years
  • ^^

    - Ermir, in 10 years
  • Klean, vajza që çuditi botën e shahut
    Ishte tre vjeç kur filloi t’i pëlqente gurët e shahut dhe lojën e parë e ka zhvilluar pa mbushur pesë vjeç me babanë e saj

    Luela Myftari
    -Klean nuk i ka mbushur akoma shtatë vjeç dhe rezultatet e saj në shah janë të jashtëzakonshme për një fëmijë në këtë moshë. Ka pak që është kthyer nga Kampionati Botëror i Shahut të të Rinjve që u zhvillua në Maribor, Slloveni, në javën e dytë të nëntorit. Klean ishte më e vogla jo vetëm në grupin ku konkurronte, por në të gjithë Kampionatin Botëror. Të gjithë konkurrentët ishin mbi tetë vjeç, ndërkohë që Klean nuk i ka bërë shtatë. Megjithatë, ajo korri katër fitore dhe tre barazime në njëmbëdhjetë ndeshje, ose siç i quan ajo ndryshe në njëmbëdhjetë ture.
    Asaj i shkëlqejnë sytë kur na thotë se ka përjetuar momente shumë të bukura në këtë kampionat. Klean thotë, me një zë të hollë e të qartë, se nuk do ta harrojë asnjëherë fitoren me kampionen e Italisë, dhe barazimin me një vajzë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
    Na tregon se ka filluar të luajë shah që kur ishte pesë vjeçe dhe i ka pëlqyer gjithmonë kjo lojë. “Në fillim luaja me kompjuter, pastaj me babin”, thotë ajo për “Trup dhe Shpirt”. Babai i saj na tregon se Klena ka filluar ta pëlqejë shahun që kur ishte tre vjeç, veçse ajo nuk e mban mend këtë gjë ose kërkon që të mos e konsiderojë më si lojë qesharake me të cilën mund të kalojë kohën një fëmijë. Kur e sheh me moshatarët, përpara se të fillojë turi i shahut, ajo është një fëmijë, por kur luan Klean duket si një e rritur e përgjegjshme, si dikush që mendohet mirë përpara se të hedhë hapin e radhës.
    Me të mbushur gjashtë vjeç, Klean u dallua në Akademinë e Shahut ku edhe stërvitet nga profesorë profesionistë. Menjëherë, shfaqi një dëshirë të madhe që të konkurronte, por për të nuk kishte konkurse dhe kampionate shahu. Ishte shumë e vogël për të marrë pjesë në konkurse të tilla. Në mars të këtij viti, u regjistrua në “Kampionatin e Shahut midis shkollave 9-vjeçare të Tiranës” edhe pse ishte në kopsht. U regjistrua si konkurrente e klasës së parë. “Kisha shumë dëshirë të garoja në këtë kampionat dhe bëra shumë mirë që u regjistrova sepse në fund fitova një dhuratë të bukur”, thotë Klean kur e pyesim pse nuk duroi që të rritej edhe pak.
    Na tregon se është më mirë në Matematikë sesa në Abetare, por ajo do t’i mësojë të gjitha sepse prindërit e saj mësues ia thonë këtë çdo ditë.
    Po si është një ditë e Kleanës? Ajo shkon çdo mëngjes në shkollë dhe kthehet prej andej rreth orës 14.00. Pasi mbaron drekën ajo shkon të stërvitet për aktivitetet e tjera që do të bëhen për shahun. Stërvitet rreth dy orë në ditë. Pasdite çlodhet pak dhe fillon të lexojë diçka, tani së fundmi Abetaren. “Dita e diel më pëlqen shumë sepse dal me prindërit nga Liqeni. Me babin bëjmë ushtrime të ndryshme”, na thotë ajo duke shtuar më pas se babin e ka gjithmonë pranë. Babain loja e shahut me të bijën e bën të ndihet i gjallë. “Nuk ka momente më të bukura se sa të luash me fëmijën tënd dhe çdo moment ndryshon nga tjetri. Sigurisht, që edhe fitoret më pëlqejnë shumë”, thotë ai për “Shekullin” krenar, shumë krenar për të bijën. Kur e pyesim se sa i kushton atij një stërvitje si kjo që bën vajza, ai na thotë se Akademia e Shahut nuk ka kërkuar para për Klean, por ndjen nevojën për t’u mbështetur financiarisht në kampionatet që zhvillohen jashtë kufijve të shtetit shqiptar. “Klean duhet përkrahur në kampionatet ndërkombëtare sepse nuk e di sa i aftë do të jem unë të financoj udhëtimet dhe qëndrimin në një vend tjetër me standarde më të larta. Dhe Klean nuk është një fëmijë mosmirënjohës, por është një fëmijë që i mban mend të gjitha lëvizjet e veta, madje edhe ato të të tjerëve”, kështu thotë Arteni, babai i Kleanës së vogël. Dhe ajo është vërtet një vajzë mirënjohëse. Nuk harron të na thotë disa herë “Faleminderit!” gjatë bisedës.
    Kur e sheh me moshatarët përpara se të fillojë turi i shahut, ajo është një fëmijë, por kur luan Klean duket si një e rritur e përgjegjshme, si dikush që mendohet mirë përpara se të hedhë hapin e radhës
    Emri: Klean Shuqja
    Datëlindja: 17.01.2006
    Vendlindja: Tiranë
    Vendbanimi: Tiranë
    Arsimi: Nxënëse e klasës së parë, në shkollën “Protagonistët”.
    Klean është vetëm gjashtë vjeçe dhe ka konkurruar në disa kampionate shahu. Vetëm përpara një muaji ajo erdhi nga Sllovenia, nga Kampionati Botëror i Shahut për të Rinj, me kokën lart. Nga i gjithë grupi i shqiptarëve Klean grumbulloi më shumë pikë nga të gjithë. Ajo ka marrë pjesë edhe në aktivitete të tjera si në “Kampionatin e Shahut midis shkollave 9-vjeçare të Tiranës” në mars të vitit 2012, ku edhe pse nuk ishte e ende në shkollë konkurroi duke u regjistruar si e tillë. Kaloi deri në turin e pestë, nga shtatë ture të mundshmet. Në “Kampionatin e 44 Kombëtar” në maj ajo u përmend si vajza më premtuese në fushën e shahut.
    - kastelli, in 10 years
  • rBC-82HbQ24
    - rene1234, in 10 years
  • j5_zYI53q34
    - rene1234, in 10 years
  • Arta Ramadani, çmimi i parë për gazetari televizive në Gjermani

    GJERMANI - Gazetarja shqiptare-gjermane Arta Ramadani është vlerësuar me çmimin e parë “Kausa 2012” për gazetari, në kategorinë e gazetarisë televizive në Gjermani.

    Këtë çmim prestigjioz e ndan qeveria e Gjermanisë për kontributet më të mira në lëmin e gazetarisë kushtuar migracionit. Ndarja solemne e çmimeve është bërë pikërisht mbrëmë.
    Vendin e dytë në kategorinë e gazetarisë televizive e mori Anorte Linsmayer, ndërsa të tretin Suana Meckeller, të cilat po ashtu kishin hyrë në rrethin e ngushtë për këtë shpërblim. Ky çmim është dhënë edhe për dy kategoritë tjera të gazetarisë: për gazetarinë e shkruar (gazeta dhe internet) dhe për gazetarinë radiofonike. Për të tri kategoritë janë ndarë çmimet e para, të dyta dhe të treta.
    Për çmimin "Kausa 2012" kanë mundur të konkurrojnë të gjithë gazetarët në Gjermani, që janë më të rinj se 35 vjeç. Çmimi ka edhe vlerën e tij monetare, fiks 30 mijë euro, të cilat ndahen për 9 fituesit e kategorive të ndryshme. Rrëfimi televiziv për të cilin ajo mori çmimin e parë mban titullin “Schlau und trotzdem 'nur' Hauptschule” ose në shqip: “Inteligjent dhe prapë `vetëm`në shkollën e përgjithshme”. Në këtë rrëfim ajo merret me problemin e diskriminimit të nxënësve me prejardhje të huaj në shkollat gjermane.

    Si protagonist merr një nxënës turk, të cilin, me gjithë notat e shkëlqyera, mësuesit e orientojnë në shkollën e përgjithshme dhe jo në gjimnaz ose në “realschule” ku ai e kishte vendin. Vetëm pas angazhimit të vendosur të nënës së tij, teknike medicinale, vogëlushit i njihet niveli dhe kthehet në shkollën reale.

    Arta Ramadani punon si reportere dhe redaktore në magazinën e njohur "Nano" të televizionit gjerman 3sat. E lindur në Prishtinë para 31 vitesh, bashkë me babanë e përndjekur politik dhe me familjarët tjerë Arta ka ardhur në Gjermani që në fëmijërinë e saj të hershme. Ajo ka studiuar për etnologji, politikë, media dhe shkenca të komunikimit në Boston (SHBA) dhe Heidelberg e Mannheim.

    Karrierën si gazetare e ka filluar në transmetuesin televiziv për të rinj "Sunshine Live" dhe ka kryer një numër praktikash dhe trajnimesh në televizionet si SWR dhe HR. Pastaj ka mbaruar një praktikë njëvjeçare në ZDF. Ndërsa, para se të kalonte në 3sat, Arta ka punuar si redaktore në emisionin e ZDF-së "Hallo Deutschland". Në televizionet ku punon, ajo ka realizuar edhe emisione speciale për aktualitetin në Kosovë.
    - Arberim, in 11 years
  • Shkencëtarja kosovare që zbuloi proteinën LL

    Mirushe Gashi-Miftarin e dallon diçka nga të gjithë biologët tjerë të botës. Askush nga ta më përpara nuk kishte vërejtur ekzistencën e një proteine tek kurrizorët e ulët dhe te kurrizorët e lartë. Shqiptarja nga Prishtina po.

    Gashi-Miftari (e lindur në Prishtinë) zbulimin e saj e ka bërë në Norvegji te Universiteti i Bergenit në vitin 2009. Proteina e detektuar është emëruar LL (ose leukolektin).

    Hulumtuesja e sotme e kompanisë biomjekësore norvegjeze “AquaBiotechnology” është e doktoruara e parë në lëmin e biologjisë molekulare nga Universiteti i Prishtinës.

    Në një bisedë për “Kohën Ditore”, ajo ka treguar se në Norvegji arritja e saj shkencore është mirëpritur. “Për këtë është shkruar artikull në shtypin norvegjez, duke u cilësuar si një e mbërritur në Universitetin e Bergenit. Njëkohësisht, është potencuar si lajm në televizionin shtetëror norvegjez (NRK)”, ka thënë ajo.

    Gashi-Miftari në Norvegji kishte shkuar në vitin 2003 me një grant gjashtëmujor nga Këshilli Shkencor Norvegjez KSHN,13,108409
    - Arberim, in 11 years
  • k4Q-pF70OFY
    - rene1234, in 11 years
  • Gjergj Kastrioti Skenderbeu
    - gjergjkastrioti, in 11 years
  • Shkencëtarja kosovare që zbuloi proteinën LL

    Mirushe Gashi-Miftarin e dallon diçka nga të gjithë biologët tjerë të botës. Askush nga ta më përpara nuk kishte vërejtur ekzistencën e një proteine tek kurrizorët e ulët dhe te kurrizorët e lartë. Shqiptarja nga Prishtina po.

    Gashi-Miftari (e lindur në Prishtinë) zbulimin e saj e ka bërë në Norvegji te Universiteti i Bergenit në vitin 2009. Proteina e detektuar është emëruar LL (ose leukolektin).

    Hulumtuesja e sotme e kompanisë biomjekësore norvegjeze “AquaBiotechnology” është e doktoruara e parë në lëmin e biologjisë molekulare nga Universiteti i Prishtinës.

    Në një bisedë për “Kohën Ditore”, ajo ka treguar se në Norvegji arritja e saj shkencore është mirëpritur. “Për këtë është shkruar artikull në shtypin norvegjez, duke u cilësuar si një e mbërritur në Universitetin e Bergenit. Njëkohësisht, është potencuar si lajm në televizionin shtetëror norvegjez (NRK)”, ka thënë ajo.

    Gashi-Miftari në Norvegji kishte shkuar në vitin 2003 me një grant gjashtëmujor nga Këshilli Shkencor Norvegjez KSHN,13,108409

    - Huti, in 11 years
  • Mit'hat Frasheri

    Perveç qe formoi Ballin Kombetar Demokrat , nje dijetar dhe patriot i madh qe i fali Shqiperise nje biblioteke personale te pasur me 40 000 libra sot pjese e Bibliotekes Kombetare . Kryetar i kongresit te Manastirit , aty ku u vendos alfabeti Shqip etj etj ... Ky meritonte me shume se kushdo tjeter nje permendore ne Tirane .

    Mit'hat Frasheri me Abaz Kupin
    - gjergjkastrioti, in 11 years
  • Rob Belushi në gjurmët e të atit

    Në audicionet për zgjedhjen e aktorëve për filmat e Hollivudit, producentët i kanë kthyer sytë tek Rob Belushi.

    Aktori 32-vjeçar vjen nga familja shqiptare me të njëjtin emër. Ai është djali i Jim dhe nipi i John Belushi dhe në 10 vitet e fundit aspiron të bëjë karierë në botën e kinemasë.

    Deri tani Rob Belushi ka interpretuar në shfaqje televizive, si tek ajo ku interpreton dhe i ati “According to Jim” dhe “The Defenders”, ndërsa aktualisht po merr pjesë në një reality të transmetuar në televizionet amerikane. Ai e cilëson mbiemrin e tij të famshëm si “një thikë me dy presa”.

    “Mendoj se njerëzit janë shumë të interesuar të shohin se çfarë mund të ofroj unë. Gjithashtu, mendoj se ata kanë pritshmëritë e tyre se në çfarë niveli do të jem, pasi unë nuk jam as xhaxhai im dhe as babai im”, thotë Rob Belushi.

    Shfaqja televizive ku ai po merr pjesë i kërkon atij të përdorë aftësitë e asimiluara në skenat e Çikagos, aty ku i ati dhe xhaxhai filluan karierën e tyre.

    Belushi u rrit në Çikago dhe u transferua në Los Anxheles për të ndjekur shkollën e mesme. Fillimisht ai nuk ishte i interesuar për aktrimin dhe preferonte punën prapa skenave, por me kalimin e kohës ndryshoi mendje.
    - JoniTTML, in 11 years
  • Hakan Şükür : Unë nuk jam turk, jam shqiptar

    Deputeti i parlamentit turk, njëherit ish-futbollisti i kombëtares turke Hakan Shykyr ka deklaruar në një takim me studentët se ai në fakt nuk është turk porshqiptar, njofton

    Në vizitën që i bëri universitetit Mehmet Akif Ersoy në Burdur të Turqisë, ai iu përgjigj një pyetje të një studenti në lidhje me çështjen kurde.

    “Mbi të gjitha është e rëndësishme që të ruajmë unitetin e shtetin tonë dhe të mos i japim vend ndasive të shumta që mund të ekzistojnë mes nesh. Ato mund të jenë fetare, kombëtare, kulturore, etj.

    Unë jam shqiptar dhe nëse e shikon nga ky prizëm unë nuk jam turk por unë këtu kam lindur dhe nga ky vend ushqehem prandaj edhe duhet ta respektojmë dhe të punojmë për të.”

    Burimi :


    - JoniTTML, in 11 years
  • Shyqyr, Hakan!
    - Huti, in 12 years
  • Te gjith ne Bote tju kthehen Shqiptarise!
    - Kumanovari, in 13 years
  • Ky erdhi ne Kosove para ca vitesh ne mos gaboj
    - 7t, in 13 years
  • Nje artikull tjeter me i plote. Duket si lajm qe paska bere buje:cheers:

    I am an Albanian. In fact, if you look at this point I'm not Turkish.
    - 7t, in 13 years
  • Tek faqja e Perparim Daiut ne FB ai flet per nje foto te miqesores se Kombetares tone ne Turqi qe ne e fituam 4-1 dhe thote se lojtari Arif Erdem e thonte me krenari qe ishte shqiptar dhe fliste shqip. Erdem (ish-lojtar i Gallatasarait) eshte me te bardha:
    - 7t, in 14 years
  • Edhe pronari dhe presidenti i fenerbaqes eshte me Prejardhje nga Prizreni Ali Haydar sen,

    Edhe Lojtari i Galatasarajt Arif Erdem

    Edhe Pronari i Ekipit Gençlerbirliği S.K. esht Shqiptare nga Podujeva

    Ne Turqi ka plote Shqiptar te sukseseshem por fatkeqsishte ne pak i njoim dhe deri ne nje mase i kemi injoruar dhe i injorojm dhe ne shum raste edhe i pervetsojn te tjeret si Boshnjakt etj, Shqiptaret ne Turqi jane elita e keti vendi,
    - Arberim, in 14 years
  • Ky erdhi ne Kosove para ca vitesh ne mos gaboj

    Prishtinë, 21 gusht 2010

    Kryeministri i Qeverisë së Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, sot priti ish – reprezentuesin e njohur të Turqisë, futbollistin e Galatasarajit, Hakkan Şükür.

    Gjatë takimit u bisedua për rezultatet e arritura të Kosovës pas pavarësisë, veçmas për raportet e mira ndërshtetërore midis Kosovës dhe Turqisë, dhe të bashkëpunimit vëllazëror midis dy vendeve.

    Z. Thaçi dhe z. Şükür biseduan për përpjekjet që po bëhen në sportin kosovarë, e veçmas për futbollin, në mënyrë që sa ma shpejt sportistet kosovarë të mund të marrin pjesë në garat ndërkombëtare sportive.

    Z. Şükür premtoi se do të bëjë gjithçka që është e mundur që të ndihmojë ndërkombëtarizmin e sportit kosovarë.

    Kryeministri Thaçi theksoi se Qeveria e Kosovës është e përkushtuar që të mbështes pa rezervë afirmimin e sportistëve kosovarë, si dhe bën përpjekje për anëtarësimin e federatave sportive në asociacione ndërkombëtare të sportit.

    Hakan Şükür – ish futbollisti i ekipit të njohur Galatasaraj nga Turqia është me prejardhje nga Kosova; babai i ka lind në Prishtinë, ndërsa më vonë është shpërngulur për në Turqi.,9,1541
    - Arberim, in 14 years

    Ali Sami Yen (Kandilli, Üsküdar, Istanbul,[1] 20 May 1886 – 29 July 1951) is best known as the founder of the Galatasaray Sports Club. His birth name was Ali Sami Frashëri, the son of Sami Frashëri, one of the most famous Albanian writers, philosophers and playwrights. After the enactment of law on family names in 1934, he took the surname Yen, which literally means “beat!”.

    "Üsküdar" :D mos esht ky emri turk per shkodren
    - Dodon, in 14 years
  • Mehmet Akif , universiteti ku e ka thene kete gje Hakan Shukur , edhe ai sipas Erdoganit ishte me origjine Shqiptare , por si per Mehmet Akif dhe Hakan Sukur ka thene qe jane figura qe kane dhene kontribute te rendesishme ne fushat respektive per Turqine . Ne kete pike s'ka shume rendesi origjina , por kontributi .
    - gjergjkastrioti, in 14 years

    "Üsküdar" :D mos esht ky emri turk per shkodren

    Eshte qytet afer Stambollit .
    - gjergjkastrioti, in 14 years

    Te dy si Turq ngjajne , mendoj se kane bere kerdine Turqit per 500 vjet ne Shqiperi .
    - gjergjkastrioti, in 14 years

    Te dy si Turq ngjajne , mendoj se kane bere kerdine Turqit per 500 vjet ne Shqiperi .

    hashimi kapak i ngjan nje gabeli por jo nje turki qe si duken turqit origjinal
    - Dodon, in 14 years

    "Üsküdar" :D mos esht ky emri turk per shkodren

    Iskodra me duket se i thone turqit.
    - RolexAL, in 14 years

    Te dy si Turq ngjajne , mendoj se kane bere kerdine Turqit per 500 vjet ne Shqiperi .

    Se mos e di ti cfare pamje kane pasur shqiptaret 500 vjet me para qe te gjykosh sot.Potugezet e Spanjollet jane te gjithe arab ath meqe kane hijen e esmerit.Po te kishin bere kerdinen turqit do flisnim turqisht sot e s'do kishim asnje far lloj identiteti.Nuk ndodh aq kollaj perzierja e rracave.
    - RolexAL, in 14 years
  • Mehmet Akif , universiteti ku e ka thene kete gje Hakan Shukur , edhe ai sipas Erdoganit ishte me origjine Shqiptare , por si per Mehmet Akif dhe Hakan Sukur ka thene qe jane figura qe kane dhene kontribute te rendesishme ne fushat respektive per Turqine . Ne kete pike s'ka shume rendesi origjina , por kontributi .

    Ket e dine te gjithe Mehmet Akif Ersoy ka qen Shqiptare nga Peja ky ka ber hymnin e Turqis.

    Mehmet Akif Ersoy

    Mehmet Âkif Ersoy, 1873 yılının Aralık ayında İstanbul'da, Fatih ilçesinin Karagümrük semtinde Sarıgüzel mahallesinde dünyaya geldi. Nüfusa kaydı, babasının,onun doğumundan sonra imamlık yaptığı ve Âkif'in ilk çocukluk yıllarını geçirdiği Çanakkale'nin Bayramiç ilçesinde yapıldığı için nüfus kağıdında doğum yeri Bayramiç olarak görünür.[2] Annesi Buhara'dan Anadolu'ya göç etmiş bir ailenin kızı olan Emine Şerif Hanım; babası ise Kosova'nın İpek kenti doğumlu, Fatih Camii medrese hocalarından Mehmet Tahir Efendi'dir. Mehmet Tahir Efendi, ona doğum tarihini belirten "Ragif" adını verdi. Babası vefatına kadar Ragif adını kullansa da bu isim yaygın olmadığı için arkadaşları ve annesi ona "Âkif" ismiyle seslendi, zamanla bu ismi benimsedi.[3] Çocukluğunun büyük bölümü annesinin Fatih, Sarıgüzel'deki evinde geçti. Kendisinden küçük, Nuriye adında bir kız kardeşi vardır.

    Ersoy was born as Mehmet Akif in Fatih, Istanbul, Ottoman Empire in 1873 to a conservative family, the son of İpekli Tahir Efendi, an Albanian from İpek, modern day Peja in Kosova and tutor at the Fatih Madrasah,[3] at a time when all institutions of the state were in terminal decline, and major crises and regime changes were underway. His mother, Emine Şerife Hanım, was of mixed Uzbek and Turkish descent.[4] As he was about to complete his education at the Fatih Merkez Rüştiyesi, his father's death and a fire that destroyed his home, forced Ersoy to interrupt his education and to start working to support his family. He wanted to start a professional career as soon as possible, and he entered the Mülkiye Baytar Mektebi (Veterinary School), and graduated with honors in 1893.
    - Arberim, in 14 years

    Te dy si Turq ngjajne , mendoj se kane bere kerdine Turqit per 500 vjet ne Shqiperi .

    ^^ Gabim je te dyte jane pake esmer por te dyte e kane qehren e Shqiptarit edhe jo gjithe Shqiptaret jane bjonda me ket besoj pajtoheshe edhe Turqit nuk jane te gjate si rrace ndersa Thaqi dhe Hakani jan nga dy metra,

    Si tha edhe Rolex po i gjykuam gjerat ne ket menyre ather edhe Portugezet Spanjollet edhe Italianet por edhe Francezet te gjithe Arabe na dalin, Po ashtu edhe Serbet Kroatet Boshnjakte Bullgart Rumunet e mos te flasim per greket keta ne perqindej me te madhe esmer jane dis me shum disa me pake,
    - Arberim, in 15 years
  • Se mos e di ti cfare pamje kane pasur shqiptaret 500 vjet me para qe te gjykosh sot.Potugezet e Spanjollet jane te gjithe arab ath meqe kane hijen e esmerit.Po te kishin bere kerdinen turqit do flisnim turqisht sot e s'do kishim asnje far lloj identiteti.Nuk ndodh aq kollaj perzierja e rracave.

    Nuk ndodh aq kollaj perzierja e rracave

    Shum e vertet kjo e kame pare nje dokumentar ne Tv21 me Shqiptaret e Turqis Nje fshate tersishte i banuar me Shqiptare te shperngulur atje qyshe prej vitit 1912 dhe te gjithe flisnin Shqipe dhe ajo qe me beri pershtypje asnjeher nuk ishin martuar me Turqe asnje familje nga aje fshate nuk kishte krushqi me Turqe por gjithmone ishin martuar me Shqiptare nga fshatra tjera, Biles kishin pase esht presione nga organet shtetrore pse nuk lidhin krushqi me Turqe,

    Gjithashtu edhe Arbereshet e Italise gjithmone jane martuar nder vete madje edhe Arvanitasit e Greqise kane lidhe krushqi vetm nder vete por ne heshtje,

    Shqiptarte kane qen gjithmon fanatik ne ket aspekte dhe une mendoj se nuk ka pase perzirje te madhe te Rraces Shqiptare me Rracat tjera shembull e ke Kosoven dhe Shqiptaret e ish-Jugosllavis 100 vite bashkejetes ne Jugosllavi dhe Serbi (me dhun) dhe marteset me popuje te ketyre vendeve numrohen ne Gishta,

    Po ashtu te gjithe pushtusit e trojeve Shqiptar e kane pase parasyshe se pika me e dobet e Shqiptarve esht Morali dhe Dhunimi i Femres dhe kesaj i jane permbajture gjithnje dhe nuk besoje se ka pas Shqiptare gjate ter Historis te cilit i esht dhunuar Gruja apo Vajze dhe e ka lejuar mej linde dhe te rrite kopile te Armikut, edhe ne luften e fundit ne Kosove ke raste kur jan dhunuar femrat dhe kane ber vetvrasje por nuk kane linde femi te shkaut,
    - Arberim, in 15 years
  • nese asht ky njeri, gökhan şükür, vellau i hakanit; ky e paska facen taman shqiptare
    - Huti, in 15 years
  • rifat sait deputet i partis ak ne izmir te turqis thot se jemi 50 shqiptar ne parlament
    - Dodon, in 15 years
  • Problemi eshte qe Shqiptaret gjithmone bejne hajer jashte-vendit dhe jo brenda .
    - gjergjkastrioti, in 15 years

    8 Mars 1825
    Lindi në Shkodër, Pashko VASA, shkrimtar, atdhetar, gramatikan dhe politikan shqiptar. Nga të dhënat e Fondit Arkipeshkvia e Shkodrës del se Paskuale Nikoll Palok Vasa u lind nga bashkëshortët Nikoll Palok Vasa dhe Maria Ndrekeja, më 08 mars të vitit 1825 dhe u pagëzua një ditë më vonë.

    Pashko e pa dritën e diellit në Shkodrën e errësuar nga pushtimi osman, ku kreu edhe studimet e para. Pasi kreu studimet e mesme në Venedik rreth vitit 1847 e gjejmë, akoma adoleshent, si nëpunës pranë konsullatës britanike të këtij qyteti.

    Pashko Vasa që nga ky moment filloi të formohej.

    I karakterizuar nga një mendjehollësi e gjallë, ai shfrytëzon në të mirë të tij të gjitha praktikat që i kalonin në dorë; mësoi për tregti, për të drejtë ndërkombëtare dhe përvetësoi njëherësh gjithçka që i duhej për t’u perfeksionuar në mënyrë autodidakte, me një vullnet të fortë dhe për të arritur në grada më të larta; fisnikëria e tij shpirtërore, - dhe ajo çka më rëndësi, kontaktet, - u shfaqën më vonë me të gjithë madhështinë e tij.

    Në atë epokë fatlume, disa patriotë italianë ishin strehuar edhe në Shkodër, dhe patën për strehë konsullatën angleze. Aty, Vasa, nëpërmjet kontaktit të gjallë me këta njerëz zemërgjerë që donin shumë e urrenin pak, iu kushtua lirisë dhe pavarësisë së popujve. Ishte një njeri i sinqertë në dashurinë dhe urrejtjen e tij.

    Guvernator i Përgjithshëm i Libanit, dekoruar me: Des Grands Cordons des Ordres Impériaux de L’Osmanié et Médjidié de la médaille or et argent de l’Imtiaz, des Grands cordon de St-Grégoire le Grand, de St-Stanislas de Russie, de la Couronne d’Itali et Legion d’honneur etc” vdekur më 29 qershor 1892 në Bejrut, Liban, në moshën 67-vjeçare.
    - gjergjkastrioti, in 15 years
    Në foto është Faik Konica, një ndër shkrimet e tija po ju a vendosim më posht...

    "Armiqt’ e Shqipërisë"

    Të gjith’ ata që kanë njohur mirë vëndin tonë, shkrojnë që dheu i Shqipërisë munt të japë bukë nji zet mijon shpirtëve: e dini që jemi tre mijonë edhe që dy mijonë prej nesh ngordhin urije; Shkrojnë që Shqiptarët janë miaft të mënçurë me punuem për mirësin’ edhe për dritën e gjithë njerëzisë1: e dini mirë që Shqiptarët të mësuarë janë më të rallë se fjalë të vërteta në gojë të priftit. Cilët prejtin bukën e barkut, cilët prejtin bukën e mëndies?

    Kemi armiq. Për atë, të gjithë bashkohen në nji zë. Vetëm për këtë ndahen, që të gjithë nuk tregojnë nji armik. Ca zgjatin gjishtin drejt dhelpëris’ e Grekut, ca dëftojnë gjarpërimin e Shqevet, ca të tjerë emërojnë, me zë të unjtë, trashërin’ e Halldupëve.

    Kur dëgjojmë të tilla, neve na vjen nji i pambajtur gas. Armiqt’ e Shqipërisë janë Shqiptarët, jo të tjerë.

    Shqiptarët kanë shkruar me gjakn’ e tyre më tepër se një faqe në histori të Evropës. Nga më të vogëlat të trazuarat gjer në luftat më të gjakta, Shqiptari ka hequr hark, vetëtitur kordhë e zbrasur pushkë. A ka gjë më të turpëshmë, më të unjtë se historia e këtij kombi që – për pakë të qelbur ergjënt – shet mish njeriu në ç’do luftë, edhe kujt s’i erdhi dëshërim, nga aqë qint vjet që e shkelin edhe e kurvërojnë të huajtë, s’i erdhi dëshërim të japë dy pika gjak për lirin’ e vetëhesë?

    Të dojin Shqiptarët lirin’ e Shqipërisë, lehtazi e bëjin; po rinë të pa-tundurë, edhe andej dëftojnë që s’e duan Shqipërinë, dëftojnë që janë armiqt’ e saj.

    Dëgjoni mirë, në mos e dini: S’janë armiq vetëm duke ndënjur duartë në gji, po ditë për ditë edhe ndryshe punojnë kundrë mëmëdheut. Sa të fëlliqura shkrohen në Greqi, a tjatërkund, kundrë të mjerëve Shqiptarëve, kundrë Paloarvanitëve, sa kanune linden në Stamboll për të therur Shqipërinë (Pis-Arnautluk), të tëra Shqiptarët i nxjerin.

    Shkaku i këtyre të ligave është se Shqiptarët s’kanë shpirtin miaft të lartë për të dashur lirinë; Shqiptarët psherëtitin nat’ e ditë pas orës tek do të mundin të jenë fare robër nënë Turkun a nënë Grekun, të hidhen në gjunjë përpara Gjorgos, t’i qërojnë thonjët më gjuhë.

    Veç zakonës, qi ryri në gjak të Shqiptarëve, të veshin gjithënjë lëkurën e Turkut, e Grekut a nonji tjetërit zotit, është dhe shkaku i gjuhave e i besave.

    Ata prej nesh që s’e kuvëndojnë shqipen, arisin lehtazi të besojnë që s’janë Shqiptarë. ǒka të bëjë gjuha në këtë punën? Helvecianët, për tregim, kuvëndojnë ca frëngjishten, ca gjermanishten: po janë nji komb. Pse? Se kanë një rrëzë, edhe kombi është punë rrëze, jo gjuhe.

    Tjetëri shkak është që ca prej Shqiptarëvet janë të sunetisurë, ca të pagëzuarë. Këto të dy punërat miaft për të qeshur janë, edhe – në qoftë që nonji këndonjës nuk i njeh – ja, shkurt, qysh bëhen.

    Kur aritet nji djalë shtat a tet vjeçar, i at’ i tij fton miqtë, han’ e pinë dhe këndojnë; pastaj, duke rënë vjolitë, nji maskara i qaset të gjorës foshnjës – e cila ulërin dhe përpiqet – edhe me një gërshërë në dorë i pret një thelë mish te nji vënt që është turp t’a emëronj.

    Janë Shqiptarët qi s’e bëjnë këtë punën; por ata, kur lindet nji djalë, ja shpien nji prifti mjekërqelburi, i cili e mer edhe e kllet lakuriq brënda në një magje plot me ujë.

    Mos e mirni shtrëmbër mëndimin tim, u lutem; unë s’kuvëndonj kundrë këtyrave punërave: të mira a të liga, ç’do njeri ësht i lir t’i besojë edhe t’i mbajë. Vetëm një pjetje ju kam për të kërkuar, duke falur nderjes: A kuptoni si munt t’i ndrohet rrëza nji njeriut sepse – kur qe djalë – i këputnë një copë mish a e vunë brënda në një magje? Mua s’m’a pret mëndia.
    - gjergjkastrioti, in 15 years
  • Shume shkrim i bukur dhe akoma aktual fatkeqesisht:ohno:
    - rene1234, in 16 years
  • Artisti shqiptar me famë në Serbi

    Tafil Musoviç është një piktor me prejardhje shqiptare, i cili jeton prej 25 vitesh në Amsterdam. Por ai është rritur në Beograd dhe është kthyer këto ditë në parajsën e tij, për të hapur një ekspozitë të re.

    Shtypi serb e feston piktorin e njohur dhe i dedikon shpesh faqe të tëra punës së tij. Por Tafil Misovic nuk e kishte gjithmonë kaq lehtë. Një shqiptar i lindur në Kosovë dhe i rritur në Serbi. Gjithnjë i huaj në çdo atdhe që ka krijuar, kështu e ka konsideruar veten shpesh.

    Si piktor e ka ndjerë nacionalizimin në lëkurë. Filozofia e tij për të mbijetuar në një botë gati të dyzuar ka qenë të lërë punën dhe pikturat e tij të shprehin si e ndjen ai botën që e rrethon, edhe pse në fillimet e tij si artist nuk e pati lehtë të depërtojë ne botën e artit për shkak të prejardhjes së tij: “Përkundër prejardhjes sime shqiptare, asnjë shqiptar, kurrë, madje as në kohën e ish-Jugosllavisë, nuk më ka kërkuar të ekspozoj ku jetojnë shqiptarët. Për ta kam qenë serb, kurse këtu më kanë quajtur shqiptar. E vetmja gjë që kam bërë ka qenë ta përfundoj punën time ashtu siç kam menduar se duhet.”

    Artisti i famshëm jo vetëm në Serbi, por edhe në shumë vende evropiane, e ka quajtur ekspozitën “Gjendja e parajsës”. Në të ai prezanton peisazhe në forma të ndryshme të kombinuara me erotikën. Thotë se ka paraqitur vetëm atë që ka ngelur nga “parajsa e shkatërruar”: “Këto vizatime erotike janë bërë ndaras nga peisazhet. Por, kam menduar t’i përfshij si një provokim pasi kam kuptuar se ashtu siç ekziston pornografia në marrëdhëniet seksuale, ekziston edhe në natyrë. Njerëzit e përdorin natyrën në mënyrë pornografike dhe e përdorin pa asnjë dashuri. Por, vetëm eksplorim”.

    Parajsa e Tafilit ka qenë një rrugëtim me rite të tjera dhe me vetëbesim. Pikërisht këtë shprehin pikturat e tij.
    - Arberim, in 16 years
  • BBya0TyZV0o
    - Dodon, in 16 years
    - Dodon, in 16 years
  • Zonja dhe Zoterinj perpara jush zeri i mrekullueshem i Aleksander Moisiut , shqiptarit qe beri historine e Teatrit te Vjenes , recitimi eshte ne gjermanisht por melodia e zerit nuk ngjan gjermane , shijojini keto recitime te sjella ne kohen tone !

    Erlkonig eshte Mbreti i Pyjeve (Elfeve), mitologji Gjermane

    kushtuar Henes , poezi nga i madhi Gete (Goethe)

    - gjergjkastrioti, in 16 years
  • Problemi eshte qe Shqiptaret gjithmone bejne hajer jashte-vendit dhe jo brenda .

    Ketë pyetje ja kam përserit vetes edhe shum here jam habitur me veprat e "patrioteve" kombit tonë.

    Por kam perfundimisht ne atë rezolute, që tek ne egziston kultura e jo-kompromisit. E ke parë si dy taxist shqipetar zihen si me pa punë me ndonje bisnez apo pronë te madhore. Nuk shkikojmë me xhelozi te shendoshë por me inatë njeri tjetrin.

    "Shqiptari nuk ka dashni për atdhe" - Lahuta e Malcisë (Gjergj Fishta).

    Kursë kombet te tjere kan vrejtur elementet të bukur kultures tone:
    - Besa
    - Nderi
    - Besnikria
    - Shpirti i ëmbel
    - Fisnikria
    - Zemer i madh.

    Mandej ku mund ta gjesh keto ne ndonje tjeter kulturë?
    i/E kan shrytzuar shqiptart deri ne maximum, mandej duke fshi nga emri Shqiptar.

    "Etja e mbyt besimin"
    - Pirro_E7, in 16 years
  • Latifi comes into his UFC debut on a three-fight win streak, all of which took place in 2012. "The Sledgehammer" has five of his seven career wins by stoppage. His most recent loss came at the hands of recent Bellator MMA light heavyweight tournament winner Emanuel Newton under the Shark Fights banner in July 2011. That bout was his first outside of Europe.

    From a size standpoint, Mousasi will be facing an opponent with a significant size difference than Gustafsson. Gustafsson stands 6-foot-4, while Latifi checks in at just 5-8 against the 6-1 Mousasi.

    Ilirs respons last night after getting the news:
    Interview with Ilir today:
    - Lumibree, in 17 years
  • Dom Nikë Ukgjini: Serbia po përvetëson perandorin Konstandin

    Shkodër – Perandori Konstandin do të përkujtohet në kryeqytet me një konferencë shkencore, ku do të marrë pjesë edhe kryeministri i e vendit. Takimi i organizuar nga Konferenca Ipeshkvnore e Shqipërisë duket se po shërben edhe për të risjellë në vëmendje origjinën e tij ilire, disi e “pambrojtur” nga sulmet serbe për t’i dhënë atij përkatësi sllave. Me këtë rast, Dom Nikë Ukgjini na sjell në vëmendje figurën e tij, shkruan “Gazeta Shqiptare”.
    “Konstandini, 1700-vjetori i Ediktit të Milanos dhe liria fetare” titullohet konferenca shkencore që mbahet në Tiranë. Cili është qëllimi i saj?
    Për 17 shekuj në historinë memoriale dhe monumentale qëndron si pikë referimi, ngadhnjimni, besimi e qytetërimi për mbarë botën, vepra dhe emri i perandorit dardan – Konstandini i Madh. Evropa duhet t’u jetë mirënjohëse dardanëve, ilirëve, arbërve dhe shqiptarëve për rolin e jashtëzakonshëm të disa shenjtërorëve të gjakut tonë, si Konstandinit të Madh, Justinianit të Madh, Shën Jeronimit, Shën Niketës, e deri te Nënë Tereza. Ky vit përfshin dy jubile të perandorit dardan – Konstandinit të Madh: 1740-vjetorin e lindjes (ka laryshi të dhënash për lindjen e tij, si viti 272, 273, 280 e 282), dhe 1675-vjetorin e vdekjes.
    Flavius Valerius Contantinus (që do të thotë i qëndrueshëm), përkatësisht Konstandini i Madh ishte i lindur në Naissus (Nishi i sotëm tani në Serbi). Ai ishte themelues i Konstandinopojës (Stambollit të sotëm), si dhe të Ediktit të Milanos të vitit 313, kohë kjo kur perandori legalizoi Kishën Krishtere në botë.
    Sundoi 31 vjet në perandorinë më të madhe të botës, që lidhi Perandorinë e Lindjes me atë të Perëndimit. Konstandini i Madh hodhi themelet e kulturës dhe të qytetërimit evropian.
    Ka pretendime për origjinën e tij së fundmi nga serbët. Si i shihni ju këto pretendime?
    Propaganda serbe shprehet se Konstandini i Madh paska qenë serb, duke harruar faktin se në kohën e Konstandinit të Madh dhe të Justinianit të Madh në Gadishullin Ilirik nuk kishte fare sllavë.
    Me porosi të Serbisë, Hollivudi kohë më parë ka realizuar një film për Konstandinin, duke e trajtuar atë me origjinë serbe. Ai është realizuar bazuar në romanin “Udhëkryqi i Konstandinit” të autorit serb Dejan Stojkoviq. Për këtë film, ky shtet ka dhënë mbi 100 milionë dollarë. Por a e dinë serbët se Konstandini i Madh ishte dardan, paraardhës i shqiptarëve, përkatësisht se serbët duhet të nisen nga fakti se ndër emrat serbë asnjëherë nuk e kanë pasur emrin Konstandin.
    Mbi çfarë dokumentesh bazohen?
    Skenaristët serbë e dinë se s’ka asnjë dokument bindës të cilësdo kohë që Konstandinin e Madh e trajton serb. Porse shtypi i tyre ka kohë që po shkruan se “Ky Perandor u lind në Nish e kjo është një mundësi e shkëlqyer për të promovuar trashëgiminë kulturore serbe në mbarë botën, si dhe për ta ‘dëshmuar’ se serbët janë popull i shenjtë”! Pra, vetëm pse u lind në Nish, të cilin sot e kanë serbët, Perandori i Madh na qenka serb! Sipas kësaj logjike do të mund të bëhej kërdi në transferimin e personaliteteve të historisë nga një komb në tjetrin, sepse edhe Emanuel Kanti u lind në Konigsberg, por kjo nuk e bë atë rus.
    Pra, sipas kësaj logjike do të na përmbyseshin maja e historisë, sepse De Rada, që u lind në Itali, a duhet quajtur italian, përkatësisht Papa Klement Albani u lind në Itali, por ai e pohon veten arbër, siç mban dhe zyrtarisht mbiemrin ‘Albani’ dhe emrin ‘Kelmendi’. Mid’hat Frashëri u lind në Stamboll, por ai është ndër të mëdhenjtë e shqiptarëve! Vendlindja e Faik Konicës sot ndodhet në Greqi, por kush mund ta bëjë grek këtë dijetar të madh shqiptar?!
    Perandorët e parë të Romës mbanin për flamur shqiponjën me një kokë. Perandorët ilirë e zëvendësuan me shqiponjën me dy koka, siç kishte vepruar para këtyre edhe Zeusi. Pra, nga simboli fetar shqiponja u bë simbol kombëtar i arbërorëve, përkatësisht shqiptarëve. Kostandini i Madh kur shkoi në Bizant mori flamurin dhe simbolin e ilirëve, shqiponjën me dy krerë. Një gjë e tillë nuk i shpëtoi as Dante Aligherit që të thotë se: “Shqiponjën Kostandini e riktheu nga lindja në perëndim, që do të thotë se shpendi shkoi te malet nga kishte dalë”. Noli për Konstandinin e Madh thotë se u lind nga shqiponja e këtij flamuri: “Flamur, që lind Shën Kostantinë/ bashkon Islamnë me Krishterimnë”.
    Si e sheh historiografia e huaj ardhjen e sllavëve në Ballkan?
    Në këto troje sllavët erdhën aty nga mesi i shekullit VI. Në fillim ata ishin shërbëtorë, pa asnjë ngjashmëri me Perandorët ilirë të Romës. Historiani R. Jenkin thotë: “Sllavët ishin të uritur për tokë ilire”. Tunman shkruan: “Sllavët në vitin 548 dogjën Ilirinë”. Fromer shtonë se “Trysnia sllave solli ndrydhje të ilirëve. Hapësira dalmate e dardane u rrezikua shumë”.
    Serbia sot e shfrytëzon të ‘drejtën’ pushtuese, pasi që nuk mundet ta shfrytëzojë të drejtën historike. Dijetari N. Syme thotë se “Naissus ishte njëra nga tri kryeqendrat e Dardanisë paraantike dhe antike”. Dijetari hungarez Jeno Fitz shton se “Dardania ishte vendlindja e atit të Konstandinit të Madh, Konstanc Klorit, e ajo banohej nga dardanët”. Francezi Viktor Dyrui thotë se “Pellazgo-ilirët shtriheshin nga Azia Perëndimore në Sardenjë e mbase më larg, në Spanjë”. Laruss për Perandorinë e Romës së vonë thotë se “Dinastia Perandorake u themelua nga fiset ilire të Dalmacisë e të Paonisë”. Historiani anglez R. Makmulen shton se “Vija e familjes së Konstandinit të Madh dhe e Valentienit ishin personalitete dardano-ilire”. Çurçilli dëshmon se “Perandorët nga më të aftët e Romës qenë ilirë”.
    Historiani U. Sestonin thotë: “Një numër i madh senatorësh qenë nga Iliria, sikurse edhe nga gjysma e dytë e shekullit III, perandorët qenë gjithmonë nga Iliria”. Nobelisti T. Momsen shkruan: “Shqiptarët luajtën rol të veçantë gjatë Perandorisë Osmane, ashtu si të parët e tyre të lashtë – ilirët në Perandorinë e Romës”.
    Sot edhe të huaj mund të sjellin argumente të përkatësisë dardano-ilire e shqiptare të Konstandinit të Madh.
    Konstandini nuk është i vetmi që po përvetësohet, ka pasur edhe shembuj të tjerë figurash të mëdha…
    Pushtuesit serbë shekuj me radhë tentojnë të përvetësojnë emra të shquar shqiptarësh. Kështu, 400 vjet më parë serbi Tomas Maranoviç e bënte Skënderbeun sllav. Serbët duke vjedhur Konstantinin e Madh duan të lartësojnë shtatin shkurtabiq të së shkuarës së tyre. Përndryshe, sipas Çabejit, “Historia e një vendi është historia e personaliteteve”. Deputeti Laurenziano në Parlamentin italian, në vitin 1904, pat thënë se: “Francezët që në Paris mendojnë se Epiri i duhet dhënë Greqisë për hir të Sokratit, a e dinë se Diokleciani, babai i sistemit juridik botëror ishte ilir”?
    Nga kjo del se serbët kohëve të fundit, për të shënuar 1700-vjetorin e legalizimit të krishterimit në botë, që e bëri Konstantini i Madh me “Ediktin e Milanos të vitit 313″, dhe për t’u “dëshmuar” se ata janë popull qiellor, ia kanë vënë syrin grabitës edhe Perandorit – shenjtor, Konstantinit të Madh.
    Dhe kjo Evropë duke e “siguruar” pavarësinë e Kosovës, nëpër Kosovë krijoi Serbi të vogla, kurse ne nuk ishim në gjendje ta dëshmojmë faktin se jo vetëm që Serbitë e vogla nëpër Kosovë nuk janë serbe, por si askush tjetër kemi të drejtë të krijojmë Kosova të vogla nëpër Serbi dhe jo vetëm në Serbi, si me rastin e Konstandinit, pastaj të Justinianit, të Niketës e shumë të tjerëve. Ka kohë që sllavët fqinjë në vazhdimësi tentojnë të na i vjedhin hapur figurat e shquara si Aleksandrin e Madh, Pirron e Epirit, Gjergj Kastriotin – Skënderbeun, Kukuzelin, Nënë Terezën, Nënën Angjelinë e tani së fundi e kanë vënë në shënjestër edhe Konstandinin e Madh. Por ç’ti bësh, pasi që të dyja shtetet shqiptare heshtin, sikur që heshtin edhe akademitë tona, kurse akademitë sllave e greke s’kanë turp të shpifin e të grabisin, ndërkaq akademikët tanë s’kanë turp të heshtin!
    Përveç historianit Pëllumb Xhufi, që në një intervistë për “GSH” e kundërshtoi fuqishëm pretendimin, asnjë tjetër nuk ka reaguar. Çfarë duhet bërë sipas jush?
    Çdo akademi tjetër rastin e filmit serb të Hollivudit do ta quante dhunim të atdheut përmes vjedhjes së historisë, e do t’i alarmonin së pari autorët e filmit e më pas edhe qarqet ndërkombëtare.
    - JoniTTML, in 17 years
  • Akademiku athinas: Ali Pasha përgatiti revolucionin grek

    Athinë – I patrembur si një luan, dinak si një dhelpër, tinëzar si gjar për, i ashpër si hienë, i etur për gjak si ujk, hakmarrës si deve, i durueshëm si gomar, i shpejtë dhe largpamës si shqiponjë, epshor si majmunët – në haremin e vet kishte treqind femra – përparimtar si pasanikët e rinj dhe sfidues, por dhe paragjykues, si një plakë, mosbesues dhe dyshues, por dhe naiv dhe që shpesh besonte lehtë…”
    Kështu na përshkruhet Ali Pashë Tepelena në librin e Spiro Melës, akademikut grek, e në vitin 1958 kryetar i Akademisë së Athinës. Nën titullin “Luani i Epirit-Ali Pasha dhe Suli”, botimi u promovua dje në Bibliotekën Kombëtare në kuadër të Ditës Ndërkombëtare të Librit, 23 prillit. Në aktivitet morën pjesë ministri i Kulturës, Visar Zhiti, studiuesi Moikom Zeqo dhe drejtori i Bibliotekës Kombëtare, Aurel Plasari. Drejtoresha e shtëpisë botuese “Toena”, Irena Toçi, tha se monografia historiko-letrare është nga rrëfimet më mbresëlënëse kushtuar figurës emblematike të Ali Pashës dhe historisë së tij të gjatë, për të cilin autori shkruan që në krye. “Shekulli i tetëmbëdhjetë, mbase dhe ai i nëntëmbëdhjetë, nuk arritën të afirmojnë, nga Adriatiku deri në Detin e Zi, një figurë historike më mbresëlënëse, më të fuqishme, më të komplikuar dhe më enigmatike se ajo e Ali pashë Tepelenës”, tha ajo. Autori i kësaj monografie, Spiro Mela (lindur 1882 dhe ndarë nga jeta më 1966 në moshën 83-vjeçare) ka qenë anëtar i Akademisë së Athinës që prej vitit 1935, madje që prej 1958 ai është zgjedhur në krye të saj. Ai është autor i disa librave të tjerë kushtuar figurave të mëdha, që bënë pavarësinë e Greqisë dhe ngjarjeve të rëndësishme që i paraprinë kësaj periudhe.
    Ali Pasha sipas Spiro Melës…
    Ali Pashë Tepelena arriti që, nga një hajdut ordiner kafshësh, i turpëruar, i përbuzur dhe që ndiqej për t’u kapur kundrejt një dëmshpërblimi, të mbulonte me emrin e tij Shqipërinë, Epirin, Morenë, Thesalinë, Greqinë Kontinentale, Maqedoninë, gjithë Ballkanin dhe t’ia impononte këtë emër kryeqyteteve të Europës Perëndimore dhe Lindore! Një tip aventurieri i përmasave të mëdha dhe të paimagjinueshme, ky ishte Ali pashë Tepelena. Nga një njeri pa asnjë kacidhe – siç na thotë poeti i tij, nuk kishte në xhep asnjë “gjashtëdhjetëshe”, pra as gjashtëdhjetë para – arriti të grumbullonte thesare të panumërta, që ende edhe sot ngjajnë si përrallë të blinte pashallarë dhe vezirë, të paguante spiunë dhe vrasës të panumërt, të trembte sulltanë brenda vetë sarajeve të tyre, të mbante në këmbë një oborr të tërë perandorak, të armatoste ushtri, të bënte fushata të mëdha dhe rrethime. Fshatar i pagdhendur dhe i pashkollë, arriti të bëhet zot absolut i një pjese mbizotëruese të një perandorie të fuqishme, të qeveriste popuj, të trondiste frone sundimtarësh, të futej me planet më të guximshme në lojën e madhe të diplomacisë europiane, të gënjente Napoleonin dhe të godiste francezët, të luante me Anglinë dhe Rusinë, ashtu siç luante me gurët e tespiheve të tij…
    Ishte një figurë që mbetej e ngulitur thellë në mendjen e çdokujt që e shihte. Me kokë të madhe, ballë të lartë, vetulla të dendura, sy bojë qielli, shikim depërtues dhe dinak, gojë të gjerë, që kur buzëqeshte ngrinin në vend të gjithë sa ishin rrotull tij, sepse me këtë buzëqeshje Aliu vuloste gjithmonë dënimin me vdekje të ndonjë armiku apo miku të tij të rrezikshëm. Dhe kishte çuar në vdekje kaq e kaq veta, duke filluar që nga njerëzit e tij të afërt! Kokat e tyre do të mund të formonin një rresht të tërë piramidash Keopsi. Rruga mbresëlënëse e tij drejt pasurisë, fuqisë dhe lavdisë, ishte e shtruar me kufoma të panumërta. Vriste për të hequr qafe një pengesë që i kishte dalë përpara, që të fitonte një tribunë, për t’u mbrojtur, për të trashëguar, për të garantuar diçka që kishte fituar, disa herë madje, vetëm për t’u dëfryer… I patrembur si një luan, dinak si një dhelpër, tinëzar si gjarpër, i ashpër si hienë, i etur për gjak si ujk, hakmarrës si deve, i durueshëm si gomar, i shpejtë dhe largpamës si shqiponjë, epshor si majmunët – në haremin e vet kishte treqind femra – përparimtar si pasanikët e rinj dhe sfidues, por dhe paragjykues, si një plakë, mosbesues dhe dyshues, por dhe naiv dhe që shpesh besonte lehtë, intrigant, pa miq dhe me dy fytyra, ai ishte si një forcë natyrore, e shqetësuar dhe vullkanike, që tronditi nga themelet pushtetin në zotërimet europiane të perandorisë turke, zbuloi pafuqinë e saj, pa dashje përgatiti revolucionin e grekëve dhe vetëm me aktivitetin e tij ndryshoi rrjedhën e historisë në këtë rajon të botës.
    Por gjithashtu: brenda kësaj force të pamposhtur natyrore ekzistonte një ndërgjegje primitive, e pagdhendur, e turbullt – por një ndërgjegje e cila përjetonte një dramë të thellë njerëzore.
    “Biri im, – i thoshte një ditë Pukëvilit, konsullit francez në Janinë, teksa e kishte mbërthyer një melankoli e pafund, – nuk kam më fuqi mbi ato që kanë kaluar. Derdha kaq gjak, saqë dallgët e tij më përndjekin, nuk guxoj ta kthej kokën mbrapa. Ndoqa fatin dhe ai më mbuloi me dhurata. Dëshirova pasuri, fuqi, ndere, saraje, salltanete, të gjitha i shijova. Teksa kujtoj kasollen e tim eti ndërkohë që jetoj në këtë pallat që shkëlqen nga ari, tashmë do të duhej të gjendesha në majat e lumturisë. Njerëzit mbeten gojëhapur duke parë pasuritë e mia. Këta shqiptarë që më puthin këmbët, e urrejnë Aliun e lumturuar. Por nëse do të dinin se sa më kanë kushtuar këto ndere e salltanete, shpirti i tyre do të më mëshironte. Po, jam për t’u mëshiruar! Prindër, miq, të gjithë i sakrifikova për të realizuar ambiciet e mia. Mbyta madje dhe vetë zërin e natyrës. Këtyre që më rrethojnë u kam vrarë familjet. Në fytyrat e tyre shoh krimet që kam bërë dhe dalloj rreziqet që më kanosen!”
    Janina dhe Epiri i detyrohen atij për lulëzimin dhe lumturinë e tyre, por është vetë Aliu, ai që u mbylli dyert kaq e kaq shtëpive dhe detyroi familje të panumërta të vishen në të zeza.
    Krijues si Pjetri i Madh, po aq i ashpër dhe barbar, por dhe dinak si Meterniku. Dhe nuk i mungonte asnjë prej veseve të tmerrshme dhe të neveritshme që i kanë faturuar Neronit.
    Ai përfaqësonte tiranin, frikën, tmerrin dhe shkatërrimin për të gjithë ata që i prisnin rrugën, me dashje apo pa dashje, me dijeninë e tyre apo duke mos ia pasur fare idenë. Fati i zi i priste të gjithë ata mbi të cilët drejtohej vështrimi i tij i rëndë. Smira dhe dyshimi i tij godisnin si rrufe, të cilat bien gjithnjë në majë dhe godasin të gjithë ata, koka e të cilëve del mbi lartësinë e zakonshme. Por atë kohë, shteti i tij ishte rajoni i vetëm i Turqisë ku kishte rend, siguri, aty ku “ujku luante me qengjin dhe bilbili me qokthin”, ashtu siç këndonte, duke i thurur lavde administrimit të mirë dhe begatisë, Haxhi Shereti në “Alipashadën” e tij. Legjendë u bë madhështia e tij. Dhe të gjithë ata që i shkruajnë, të gjithë ata që i flasin, luten për fatin e tij – Perëndia t’i falë jetë të gjatë! Asnjeri nuk e mendon, sepse asnjeri nuk e sheh, ankthin e fatit të vet. Në morinë e telasheve të përditshme dhe të mëdha, dhe të netëve pa gjumë, ai kujton: nga vrasja në vrasje, nga tradhtia në intrigë, nga pabesia në dredhi, kështu ai i ngjiti shkallët e ofiqeve, një e nga një. Por sa më lart që ngjitej, aq më shumë rrëshqiste prej gjakut të derdhur, ishte e pamundur të mbahej diku, duhej të kryente krimin e radhës për të mos u rrëzuar. Dhe armiqtë e tij, aty ku binte njeri, ngriheshin dyfish dhe trefish, athua se ishin si kokat e kuçedrës që vrau Herkuli. Dhe çdo herë ishte e pamundur të shpëtonte pa kryer një krim të ri dhe çdo krim që kryente e sillte atë më afër shkatërrimit të pashmangshëm, ashtu si fundi i një tragjedie.
    - JoniTTML, in 17 years
  • Rita Ora i “rrëmben” rolin Rihanës

    Këngëtarja me origjinë nga Kosova interpreton në “Fast & Fourious”

    Suksesi i Kengetares me fame botërore Rita Ora nuk ka te ndalur. Jo vetem ne fushen e muzikes, por kesaj here edhe ne kinema. Rita Ora nuk do të ecë në tapetin e kuq, per te lancuar kengen e saj te radhës por ajo do të bëjë debutimin e saj këtë javë në filmin “Fast & Fourious 6”, shkruan The Sun.
    Interpretimi i Rita Ores ne “Fast & Fourious 6” është padyshim nje sukses, por edhe nje triumf krah kengetares rivale Rihana, rol qe e kishte per zemer, por qe ia rrembeu kengetarja me origjine nga Kosova ne castet e fundit.
    Përballjen me kinemanë Rita Ora nuk e ka per here te pare, pasi që ne moshen 14 vecare ka interpretuar ne nje film britanik të titulluar "Spivs". Aty ka nxjerrë në pah "look"-un e saj fëmijëror.
    - JoniTTML, in 17 years
  • KLCks28pvjY
    - JoniTTML, in 17 years
  • Arian "Action Bronson" Asllani making fun of rappers in his latest video that dropped today:
    - Lumibree, in 17 years
  • he was not relevant for Albania but its interesting to know that he was Albanian

    Who was Mustafa Kemal, known as Ataturk? His biographer, HC Armstrong, in Grey Wolf, states that he was born in Salonika (1881) and his parents came from Albania, then under Turkish rule.

    Titull: A trip through historic Armenia
    Autor: Stephen G. Svajian
    Botues: GreenHill Pub., 1977

    The Achievements of Kamal Pasha, as Architect of Modern Turkey

    Life of Kamal Pasha. Born at Salonika in 1880, of Albanian parents Mustafa Kamal Pasha at an early age took up a soldier’s life at the military staff school of Turkey at Constantinople. Here he obtained the name of Kamal, which means uperfectionw for his proficiency in mathematics.

    Titull: History of Middle East
    Autor: R.S. Chaurasia
    Botues: Atlantic Publishers & Distributors, 2005
    ISBN 8126904488, 9788126904488

    The mother of Kemal Ataturk, considered the founder of modern Turkey, was Albanian...

    Titull: RFE/RL research report, Volume 2, Issues 9-16
    Autor: RFE/RL, Inc. Research Institute
    Botues: RFE/RL, Inc., 1993

    Mustafa Kemal, called Ataturk, the builder of moderne Turkey, was an Albanian on his father's side. And the prezent president of Turkey, Kenan Evren, is also of Albanian origin.

    Titull: Telos, Issues 78-81
    Autor: State University of New York at Buffalo. Graduate Philosophy Association
    Botues: Telos Press, 1989

    The parents of Kemal Ataturk came from Albania. In Greece, a prominent part was played in the life of the country by Albanian statesmen, soldiers and especially sailors. The island of Hydra, not far from Piraeus, is an isle of Admirals

    Titull: Illyrian venture: the story of the British military mission to enemy occupied Albania, 1943-44
    Autor: Edmund Frank Davies
    Botues: Bodley Head, 1952

    It is thus possible to assign an Albanian origin to a lot of people, including Mustafa Kemal AtatUrk himself, Suleyman Demirel, and also the first Miss Turkey of the history of the Republic, in the thirties.

    Titull: La perception de l'héritage ottoman dans les Balkans
    Varia Turcica
    Autor: Sylvie Gangloff
    Editor: Sylvie Gangloff
    Botues: Harmattan, 2005

    ...obviously fair hair may have been an inheritance from his mother, who was of Albanian descent.

    Titull: The Mankind quarterly, Volumes 3-4
    Published 1971

    Many Turks bear a close resemblance to the northern European peoples. Ataturk, for example, the son of a Turkish mother and an Albanian father, had blue eyes, blond hair, and fair skin.

    Titull: The rising crescent: Turkey yesterday, today, and tomorrow
    Autor: Ernest Jäckh
    Botues: Farrar & Rinehart, 1944

    Pope Clement XI, the famous Cardinal Albani, and the great Italian statesman, Francesco Crispi, were of Albanian origin. Twenty-five grand viziers and numerous high officials and officers of the Turkish armies during the last centuries were Albanians and many believe that Kamal Ataturk has Albanian blood in his veins.

    Titull: South of Hitler
    Autor: Marcel William Fodor
    Edition 2
    Botues: Houghton Mifflin, 1939

    Mehmed Ali, who sold tobacco to Napoleon's army in Egypt, eventually become a Khedive and founded the dinasty wich ruled Egypt until 1952, was Albanian. Ataturk was partly Albanian origin.891- The Italian Premier Francesco Crispi was of Albanian descent.

    Titull: The intelligent American's guide to Europe
    Autor: Erik von Kuehnelt-Leddihn
    Edition illustrated
    Botues: Arlington House, 1979

    The social anomaly of great men who are in origin peripheral to the society they dominate, as Napoleon was a Corsican and Stalin a Georgian, had many examples in Eastern Europe. Kemal Ataturk was of Albanian and Macedonian descent...

    Titull: Survey of international affairs, Volume 1
    Autor: Royal Institute of International Affairs
    Botues: Oxford University Press, 1952

    Turkish citizens of Albanian origin are believed to be well represented in Turkey's military establishment: the founder of modern Turkey Kemal Atatürk was of Albanian ethnic origin and so is Kenan Evren, ex-president and military ruler...

    Titull: Südost Europa, Volume 45, Issues 1-5
    Autor: Südost-Institut München. Abteilung Gegenwartsforschung
    Botues: Die Abteilung, 1996
    (Thenie per Shqiptaret)
    - Shkypetari207, in 17 years
  • Athanasios Boçari
    - Shkypetari207, in 17 years
  • René Redzepi

    René Redzepi (born 16 December 1977) is a Danish chef and co-owner of the two-Michelin star restaurant Noma in the Christianshavn neighborhood of Copenhagen, Denmark. His restaurant was voted the best restaurant in the world in 2010 San Pellegrino Awards, 2011 and 2012. Redzepi is noted for his work for the reinvention and refinement of a new Nordic cuisine and food that is characterized by inventiveness and clean flavours.

    Redzepi was born on 15 December 1977 in Copenhagen, to an immigrant father from the Yugoslav republic of Macedonia, and a Danish mother.[3] His father is of Albanian ethnic descent, and is Muslim.[4][5] His family moved to SR Macedonia and lived there until the start of Yugoslav wars.
    - Huti, in 17 years
  • eli0BwT9Wss
    - Huti, in 17 years
  • 1G4HQCzKdIw
    - Huti, in 18 years